Потребителски вход

Запомни ме | Регистрация
моите песни - земјотресни :-)
Автор: lupcobocvarov Категория: Поезия
Прочетен: 326187 Постинги: 735 Коментари: 120
Постинги в блога
<<  <  1 2 3 4 5 6 7  >  >>
1 Додека ластовиците ги набљудувам, сеќавам како избиваат пупките рани, и заедно со нив, срцево ми лудува, со видици насмеани лакомо се храни. 2 Со млади подници тоа радосно расте а притоа станува лесно како крило, цел небесен свод со среќа спастрен и пекол од болки, малку би му било. 3 Оно копнее за сѐ што животот дава, напати убавини, напати па и таги, со сѐ неговите дамари ќе се справат, од копнеж и надеж се неговите даги. 4 Чувствувам, сум живеела во шега мала, во срцево мое таа како во лавиринт акала, дека сеуште никому љубов не сум дала колку што можам и колку што би сакала. 5 Во мене се рои цела нежна гргорна плима од зборови, кула вавилонска да се крене, за раздавање во срцево сенешто имам, сите да ги честам, пак ќе остане за мене. ******* Оригиналот тука: http://www.srecica.com/2009/03/prolecna-pesma-desanka-maksimovic/  
   
Категория: Поезия
Прочетен: 42 Коментари: 0 Гласове: 0
1

Ветрот мартовски облаци расцепи со гргорна смеа,

стежната со цвеќиња си ти, о, новородена годино!

Те сакам токму тебе, ќеф ми е да танцувам и пеам,

но каде би ги нашол парите за виолина и за вино?

Ме килави празниот џеб, сиромав сум а дрчно жив,

во  други пролети не сме виделе девојки како нив!

2

Они за сите парајлии ги продаваат блескотните очи!

О, ал-розо, да имав пари, бакнежот ќе ти го пробав!

Недарежливоста твоето сино небо за мене го кочи,

до кога ли овој срам ќе го носам во оваа сува доба!

3

Немало досега како мојов изгладнет џеб да вене,

но, би можел да купувам ако си ја продадам честа.

А сепак, можеби поарна среќа тргнала накај мене:

сношти видов зраци на зора на колена ми се местат,

како џеб полн златници за кои се молев година цела;

а Плејадите* сметај ги за пари в џебот, бабите велат.

4

Со кикот стотици рози во градината пејат без почин,

разблудното пчелно семејство најсладок мед дрочи,

ниедна друга птица не пее како нечесно стекнат ќар,

во неговата сладост ужива само богат човек или цар.

5

Сепак, Розо, зар не е човек тој што суптилен стих крои,

што тебе те прославува и твоето име на чело му стои?

Ах, зарем да му црвенее гордиот образ од таква слава

дека ги поучил луѓето за цената по која ти тело даваш?

6

Доста пееше, Хафиз, потруди се, наполни си го џебот!

Стрела те проби, не знам дали земна е или е од небо,

но крв капе од запчаниците дур ти пееш ѓоа свечено

за секој мал збор срцето на крварење ти е обречено

и многу солзи истекоа како цена на ова што е речено.

------------

*Според античката митологија, Атлас, титанот што го држи небото на своите рамења, имал седум ќерки ((Маја, Електра, Целеана, Тајгета, Меропа, Алкона и Стеропа) кои се претвориле во ѕвезди и  се познати како соѕвездие Плејади.

 

Оригиналот тука:

https://archive.org/stream/odesfromdivanofh00hafiuoft/

Категория: Поезия
Прочетен: 124 Коментари: 0 Гласове: 0
Последна промяна: 14.03 16:01
1

Дур си моја, не запира поткрепата на мојата рака;

но, и сѐ додека не одлета мојата душа од ова тело,

се надевам да го преживеам твоето “не те сакам“;

и нова љубов ќе немам бидејќи твој сум во целост.

Мојот живот е во моите усни, и за смрт спремни,

но, бакни ги несреќничките за пак да заживеат;

копнеам без надеж заради твоите облаци темни,

во моето тело и во мојата душа болките дивеат!

2

Љубена, дали ти како алчен просјак ме сфана?

Кога ќе сум мртов, посети ги моите гробни плочи

и чудна глетка сигурно ќе ги исплаши твоите очи,

сѐ до судниот ден пламења од мене ќе се хранат,

чад ќе се дига од огнот на мојата љубов, чија сила

толку голема била та во смртниот покров се впила.

3

Но, ако ти по ливада крај чемпрес тажен шеткаш,

восхитен тој ќе биде дека таков неприроден цвет

од нејзината неплодна утроба како зора светка

а ниските џбунови ќе се чудат откај е тој новитет

што оди и ги надвишува како маѓосничка глетка.

Глеј во градина онаму, ветре зефирче лекокрилно,

втренчено нешто бараше но разочарано си отиде

а розата за која тоа мечтаело е лицето твое милно!

Ах бре, ветре зефирче, таква роза тука не ќе биде,

ни во една смртна градина таков чокот не е виден.

4

Љубена, дигни го твојот вел, оти јавноста е болна

за лицето твое да го види,  и мажи и жени плачат,

денот тирански кога ти си родена веќе го колнат!

Како можеш да оставиш светот солзи да го мачат,

зар за таа љубов  твојата душа со презир е полна?

Твојата ластарна коса е честар од бодликави куки,

не е чудно што риби се вплеткале во таква мрежа!

Јас го научив моето срце да раскинува такви скуки

а тоа не успеал никој од оние на коишто им тежат:

Хафиз избега а другите сеуште во стапицата лежат.

 

https://archive.org/stream/odesfromdivanofh00hafiuoft/

Категория: Поезия
Прочетен: 47 Коментари: 0 Гласове: 0
1

Косата на мојата Љубена тешко некој да ја сфати!

Префинето прибрана, лавиринт во светкава мрежа,

кадрава и усукана стапица во која секој ќе се фати,

во таа лукава заседа на нејзината глава итро лежат

блескотни ножови наострени восхит да му врежат

на верен и неверен маж кој и со ропство би платил

за мал гест на наклоност она љубезно да му врати.

2

Но, убавината твоја, Љубена, е само едно чудо

невин дар даден од Небото, како обична шнола;

но, аман, кој би знаел дали е паметно или лудо,

да се трпи твојата магија од која срцата нѐ болат.

3

Здивот ти е здравец, како во она време напред

кога Исус ќе се врати и мртвите од гроб ќе станат;

обожавателите твои никој не може да ги запре

по кадриците да ти се јазат и така Рајот да го фанат.

Од црните ти очи врз нас благословен дожд паѓа!

Иако со твојот поглед смртта љубовникот го гаѓа,

доста е ти само да го бакнеш и тој одново се раѓа.

4

О, ти, астрологијо на љубовта, имаш вешт метод!

Твојата наука е огромно таласно океанско ткаење,

висока си до последниот зрак на небесниот свод.

Скриени во иглата на компасот на твоето знаење

земната лудост и небесната мудрост не се губат,

полудените ги спасуваш, да престанат да љубат.

5

Уф, каков провев од пехарот на љубовта ме срази,

ме препрати дури до овој друг пехар полн со вино!

Хафиз, твоето срце е заробено и ти мора да пазиш,

душата твоја исто така да не си ја продадеш ефтино,

стравувај од срам, да не испадне подбивна глоса:

и верата во Бога си ја заплетка во нејзината коса!

 

Оригиналот тука:

https://archive.org/stream/odesfromdivanofh00hafiuoft/

Категория: Поезия
Прочетен: 100 Коментари: 0 Гласове: 1
Последна промяна: 11.03 16:37
1

Во моите шеесетти години бидна жален и луд срам,
мојава белокоса глава се вљуби во девица млада;
се трудев за таа тајна на моето срце само јас да знам
ама се издадов та се виде и расчу како на парада.
Испаднав аџамија, нагазив стапица со запци од јад,
збудаленово срце по моите лакоми очи се стрча;
А сепак, во годините изминати, додека си бев млад,
ме сметаа умен, без бумбари што в глава брмчат.
2
Такви чудесии прават тие красни девици-жени,
брчките од времето можат да ти ги збришат,
и твојата снежнобела коса бојата да ја смени,
од траги на староста и твоето срце да го лишат,
па подмладено, со лакомите очи, надежи нуди
на внатрешната вистина што немоќна се чуди!
Ох, тоа е плиткоумност со која времето се шегува
за старецот заблуден младешки порив да негува!
3
Ах, секогаш тоа е така со нас, распеаните поети,
деца на имагинацијата, во нас е сила што мами,
што тера блудно да се нудиш, без да се срамиш,
да ја скинеш пупката што се подготвува да цвети.
Па, бери ум, Хафиз, иако си преполн со лудост
и срцето чудесната стапица со јадови ти го стега,
не станувај роб на фантазијата и нејзиното чудо,
за да не бидеш за смеа и срам како што си сега.

Оригиналот тука:
https://archive.org/stream/odesfromdivanofh00hafiuoft/

Категория: Поезия
Прочетен: 49 Коментари: 0 Гласове: 0
Последна промяна: 09.03 23:34
1

Убавината сама по себе за љубената не се брои,

нејзиниот шарм од многуте особини е мешавина,

иако секоја има име, зад неа со блескот таа стои,

и понатаму поразлична и со таинствена убавина:

набројувај колку сакаш, пак од неа има оставина.

Кадриците нејзини се за восхит, глетка омилена,

нејзиното тело е дух што пробува да биде она,

нејзината половина е сновалка за преѓа свилена,

устата ѝ е рубин-црвена но тоа не е мојата дона:

речи сѐ за неа и пак сметката ќе биде обессилена.

Да, некој убавината според  самовила би ја годел,

но тоа не е терк за убавина за моите гладни очи

убавината на мојта љубена е единствениот модел:

до оваа пролет роза за која се молам без почин

и со солзи ѝ заливам корен за сладост да дрочи.

Твојата веѓа цврст лак е а ти стреличарка смела,

штом погледот го кренеш, пушташ слатка стрела,

а милостиво моето срце за твоја мета си го зела!

2

До тајната на љубовта ниеден човек не долетал,

иако, љубејќи, секој е убеден во мудроста своја;

љубовта е како ливада поплавена со пролетта,

но во есенската сенка притаените лаги се ројат

и птицата на мудроста е наплашена глас да крене,

и да пее песна крај исчезнувачката роза која вене.

3

Хафиз, твоето срце чудна сила го зема во посед,

скоро како крадец во твојата песна се вовлекува,

ја величаш љубената но ова не е уметнички досег,

преку твојот кавал невообичаен восхит те лекува

со милината на солзите во овој твој поетски посег.

 

Оригиналот тука:

https://archive.org/stream/odesfromdivanofh00hafiuoft/
Категория: Поезия
Прочетен: 39 Коментари: 0 Гласове: 0

1

Би можел да зборувам со неа дупејќи ко шило,

во великански стил и со арапска елоквенција,

но нељубезност таквото говорништво би било,

остроумност пред убавина е оцетна есенција.

Како на ангел се нејзините преубави веѓи,

но очите како од громот да го купиле сјајот;

до Пеколот води парадокс исткаен од преѓи

усукани од солзите на ангел избркан од Рајот.

2

Поарно не прашувајте ме што е причината

што смртна убавина бесмртен закон распукува.

Врзете ja во крпче оти причината е шината:

убавината со себе самата гревот си го искупува.

Доволна причина е, иако на неразумност наликува,

како што виножитото мечтите ни ги предизвикува.

3

Толку величествен маж сеуште мајка не родила:

да набрал нежна роза а боцка да не го погодила.

И на Мухамед Велики, неговата слава позлатена,

со непријатели меѓу пријателите беше платена,

круната света од чад на роднините му е заматена.

******

Оригиналот тука:

 

 

https://archive.org/stream/odesfromdivanofh00hafiuoft/
Категория: Поезия
Прочетен: 45 Коментари: 0 Гласове: 0

1
Еднаш остро се испокарав со жена ми дома
и излегов на плоштадот да си најдам мома,
и вечерта во мракот утеха ми беше дадена,
видов прекрасна девојка со вел забрадена,
најмив кочија и цела ноќ она ми се надена.
2
О, на плоштадот Алберт сладоста почна,
никогаш порано не сум бил таков кочан,
нејзините очи како дијаманти блескаа
дур моите бутови во нејзините плескаа.
Беше со кадрици за мерак, со опоен мирис,
цела ноќ моето величество ич не се смири,
мислев, додека се возевме околу Ламорна,
такви како неа и мртовци може да скорнат.
3
А кога јас веќе постанав и загубив волтажа,
за презимето ја прашав и она моето го кажа.
За лице да ѝ видам брзо велот ѝ го кренав
и што да ти видам – беше тоа мојата жена!
Како попарен наредив враќање во Ламорна
а таа за триумфално објаснување беше орна.
4
Рече дека ме намамила и молчела цело време,
дека смислила ваква шега да ни олесни бреме!
Е па арно де, реков, но ваквата шега има цена!
На враќање пак ќе те чукам, но како моја жена!
И штом се покажа волку итра и љубоморна,
ти ќе платиш за кружењето околу Ламорна image
Оригиналот тука:
https://en.wikipedia.org/wiki/Lamorna_(folk_song)

Видете го Корнвол:

https://www.youtube.com/watch?v=QjVbsJDfr00

Категория: Поезия
Прочетен: 49 Коментари: 0 Гласове: 0

1

Не ти дојдов, Мајко, како станат од кома,

за да ми ја миросаш отсечената дланка,

ниту за да те носам ко Помирителка дома

на браќата стрвни за буџетската банка.

2

Рацете мои откорнати ми се од рамења,

куќата раскуќена а браќата од век се колат,

се симнав  до моите најтемелни камења

барајќи си утешение од делбите што болат.

3

Едино кај Тебе, Царице на Небесата ширни,

без престан на мојот јазик се молат и за гости,

и месо не се јаде, не се лаже и сите се мирни

бидејќи веќе осум векови истрајно се пости.

4

И кога земјата и јазикот би ми ги збришале,

и да остане сал ова тло на кое стојам пленет,

знам, од човештината не сме се отпишале

и додека тебе те имаме, ќе ме има и мене.

Хиландар, 1976. година

Оригиналот:

M.Bećković

Bogorodica Trojeručica

 

Ja ti ne dođoh, brza pomoćnice,

Da bi mi otsečenu šaku zamirila,

Niti da te nosim kući, Svemoćnice,

Da bi zavađenu braću izmirila...

 

Iščupane su mi ruke iz ramena,

Kuća raskućena, a braća poklana,

Pa siđoh do svog najdonjeg kamena

Da sebe tražim, Majko sa tri dlana.

 

Jedino ovde, Carice Nebesa,

Na mom jeziku se moli bez zastanka,

I ne laže ništa, i ne jede mesa,

I osam vekova posti bez prestanka.

 

I kad bi mi zemlju i jezik zbrisali,

Sve, sem ove stope na kojoj sad stojim,

Znam: još se iz ljudi nismo ispisali,

A dok tebe ima da i ja postojim.

Hilandar 1976. godine

http://www.hilandar.info/strana_sr.php?strana_id=179

 

http://riznica.hilandar.org/%D1%85%D0%B8%D0%BB%D0%B0%D0%BD%D0%B4%D0%B0%D1%80-360/


Категория: Поезия
Прочетен: 90 Коментари: 0 Гласове: 0
Последна промяна: 01.03 15:48
Кога би знаел дека горделиво ќе се држам
1 Кога би знаел дека горделиво ќе се држам пред судовите и на робијата што ќе боли, би палел и жарел, и на Партијата ќе ржам и на сѐ би се спротивставил со раце голи! 2 Кога би знаел дека сам јамка ќе си турам, душава сигурно ќе стаса во рајската фела, и масата под нозете самиот ќе ја турнам а за мене ќе пророни солзи и мојот џелат. 3 Но, се плашам дека ќе плукнам на сѐ свето, дека предавнички ќе коленичам и ќе молам, дека горделивоста не ми е пишанието клето туку дека едино ми е важна живејачкава гола.
Оригиналот: Matija Bećković‎ Kad bih znao da bih se ponosno držao
Kad bih znao da bih se ponosno držao Na robijama i pred sudovima: Žario bih, palio i sve izdržao I svemu se odupro golim udovima!
Kad bih znao da bih sto ispod stopala Sam ćušnuo i sam omču namakao: Večnosti bi se moja duša dokopala A moj dželat bi za mnom zaplakao!
Al bojim se da bih počeo da molim Da plačem, klečim i sve da izdajem, da bih sačuvao samo život goli, Na sve da pljunem na sve da pristajem.
https://sites.google.com/site/projectgoethe/Home/matija-beckovic/kad-bih-znao-da-bih-se-ponosno-drao
Категория: Поезия
Прочетен: 877 Коментари: 0 Гласове: 0
Последна промяна: 01.03 04:28
1
Трендафиловиот чокот во своите боцливи дланки
високо ги дигнал пехарите со крвцрвени вина,
а зелените пупки ги згустува на другите гранки
кои ги вкрстува и на голата земја ткае пелерина.
Срце, проблемите човечки и божествени се батал,
за залудните умувања само неспокојот ти е плата!
Погледни, како море блескоти утринската роса!
Почуј, среќниот славеј пее во ближната корија,
а неговите сто новооткриени јазици ни ја носат,
одново и одново, старата восхитувачка сторија. 
 2 
Ајде, затвори ги твоите книги, доста беше учениче,
зграпчи ја само легачката книга со песните омилени,
дојди на долгата зелена патека да бидеш очеличен,
како приказната птица Анка ќе бидеме раскрилени,
ко со неа на Кавказ да сме, далеку од човечки збор,
далеку од љубопитната толпа, во див, зелен честар,
доволни сме си, не ни требаат другари за разговор,
до коска да бидеме вљубени во тие осамени места,
каде во зеленолистниот спокој само славејот ечи
и каде ќе мислиме дека дури и љубовта ни пречи.
Редно е Хафиз да биде самотен во слатката пролет,
редно е Хафиз да биде опиен од нејзината песна.
Како бесмртните осаменици, сега и тој е во полет,
низ самотија и тишина влегува во челичен еснаф.
Притоа со смеа се потсетува на неговите ривали,
кои многу мислат за неговата недостижна слава.
И му наликуваат тие бедни претенциозни будали
на оној фалбаџија-ломотало со плиткоумна глава 
кој во дуќан на прочуен златар што сите го фалат
изјавил дека и тој како него е вешт со својот алат
и дека баш навалици од муштерии во дуќанот има
а всушност во дуќанот пробувал да продава рима.
*******
Препев од англиска верзија:
https://archive.org/stream/odesfromdivanofh00hafiuoft/
Категория: Поезия
Прочетен: 49 Коментари: 0 Гласове: 0
25.01 09:45 - Огден Неш
Станувам и тргам   1 Постои еден саглам лама живее во покорениот Тибет, од режимот баш се срамат но нема извештај на Прибе. 2 Ламата никогаш не се женел па не му требаат опојни чуда, својот нагон тој го пренел во славење на мудар Буда. 3 За сапун тој не троши пари, таму сапунска опера нема, од лековите за луѓе стари само кокосово масло зема. 4 Тој не разбира од песна, за шегување многу лош е, него ама ич не го тресна што загина нашиот Тоше. 5 Не се тормози со мисли тешки не се кара со другите лами, животот си го тера само пешки и не наседнува на реклами. 6 Бол на непца и заби не го стега зашто никогаш не јаде салама. Од него секој аптекар би бегал, ќе банкротира Зегин од тој лама. 7 Он секој ден главата ја бричи, не дава влакната да се шират, често се сече ама баш му личи а и ветрот мозок му луфтира. 8 За достоинството си нема гајле, не бил комита неговиот дедо, млекото му е битно насабајле, да може да го заслади со медот. 9 Не се тафри, не мачка помади, џиџалиња на вратот не му висат, нема авто и не се тупка в гради со дебела осигурителна полиса. 10 Не постои за него Фејсбук група што едно-две во Шутка го праќа, животот не му е под јавна лупа, самодоволноста ја зел за сваќа. 11 И верно, нечесно е да се рече, дека он е некоја неука персона затоа што ни малку не го пече она кое ечи од светските ѕвона. 12 И ако си замислите само за час нешто кое не ви прави драма, нека биде фактот дека тргам јас да му се придружам на тој лама.

***********

Оригиналот тука:

http://makalakapisei.blogspot.mk/2012/12/poem-i-will-arise-and-go-now.html

 

 

Еден препев на српски, тука:

http://blog.b92.net/text/4334/USTAJEM-SAD-I-IDEM/

Категория: Поезия
Прочетен: 68 Коментари: 0 Гласове: 1
Последна промяна: 25.01 13:03
<<  <  1 2 3 4 5 6 7  >  >>
Търсене

За този блог
Автор: lupcobocvarov
Категория: Поезия
Прочетен: 326187
Постинги: 735
Коментари: 120
Гласове: 490