Потребителски вход

Запомни ме | Регистрация
моите песни - земјотресни :-)
Автор: lupcobocvarov Категория: Поезия
Прочетен: 371727 Постинги: 742 Коментари: 120
Постинги в блога
<<  <  1 2 3 4 5 6 7 8 9  >  >>
28.08.2016 21:01 - Edna St. Vincent Millay
 Овој сонет (Sonnet XLI) на американската поетеса

Edna St. Vincent Millay (1892 – 1950) 
првин само го преведов вака:

Така измамнички гневот на животот е скроен
што го чисти пулсот а го замаглува умот
па мене, родена како женско и така јадосана
од сите нужди и дребноста на мојата сорта,
блискоста со тебе ме убедува да заклучам
дека е фер и дека треба да рипам од среќа
што ти со сета тежина клапна врз моите гради
оставајќи ме уште еднаш несвршена а искористена.
Меѓутоа, не мисли за ова како за бедно предавство
на мојата силна крв спроти мојот запрепастен ум:
јас ќе те запомнам со љубов, или ќе го зачинам
мојот презир со сожалување.Дај да бидеме начисто:
јас го открив овој бесен и недоволен повод
за конверзација кога ние ќе се сретнеме повторно.

ама денес му се навртев и го стокмив прописно со ритам и рими.

Edna St. Vincent Millay (1892 – 1950) 
(Sonnet XLI)

1
Така измамно гневот на животот е скроен
што го чисти пулсот а размислата е зашеметена, 
па мене, родена како женско и со јад троен
од нуждите на сортата на која ситност ѝ е ветена,
2
блискоста со тебе убедителен заклучок ми всади
дека е не само ферски туку речиси среќа совршена
што ти со сета тежина клапна врз моите гради
оставајќи ме уште еднаш искористена а несвршена.
3
Но, не помислувај за ова како за предавство бедно 
на мојата силна крв спроти мојот запрепастен ум:
ќе те запомнам со љубов или со сожалување едно
ќе го зачинам мојот презир, бидејќи начисто сум:
4
овој бесен лирски поттик го поставувам како знак
за обнова на конверзацијата кога ќе се сретнеме пак.
https://www.poets.org/poetsorg/poem/i-being-born-woman-and-distressed-sonnet-xli

Категория: Поезия
Прочетен: 206 Коментари: 0 Гласове: 1
Последна промяна: 29.08.2016 06:45
 

1
Во водата мирна и темна, каде ѕвездите позаспале,
како голем лилјан бледоликата Офелија плови,
завиена во нејзините долги превези што папсале...
Од шумата одекнува рог на толпата која лови. 
Веќе илјада години останките на Офелија ѝ тежат
на долгата и темна река, како бел дух за жалење,
а романсата за нејзиното лудило сеуште е свежа
и долж бреговите ветрецот ја мрмори со галење.
Ветрот ѝ ги бацува градите, ги развива во корона
нејзините превези а бранчиња како да ги ткаат;
врз нејзините рамења жалните врби солзи ронат,
над нејзиното чело трските мечтателно чмаат. 
Водните лилјани воздивнуваат околу неа често,
напати, во некоја заспана јасика таа пак се раѓа,
ил во гнездо кај мали крилца вежбаат во место;
и сето тоа таинствено од златните ѕвезди паѓа.
2
О бледолика Офелијо! ти си убава како снегот,
ти почина како дете, во прегратките на водата!
А ветриштата норвешки се сноваат на брегот
и зборуваат тивко за горчливоста на слобода!
Нивниот здив ти ја мрси косата во венец бушав,
во твојот заспан дух внесува чудна врева што ала;
пушти го срцето песни на природата да слуша,
и воздишки на ноќта со кои дрвјата за тебе жалат.
А ете, гласот на лудите мориња со моќниот рик
ти секна здив и те стори така човечки соголена;
тоа е тој што во априлско утро се правеше штик,
беден будала, занемен, седнат на твоите колена!
Небо! Љубов! Слобода! Будалест сон ти внушија!
Како снегот пред огнен виор ти за него се стопи:
твоите големи очекувања зборовите ги загушија,
бесконечноста на стравот твојте сини очи ги опи. 
3
Читателу, ако звездени зраци и китки ти се жива згода,
другаде не ги барај туку ќе ги најдеш во речната вода,
таму, во долгите превези како во ангелските крилја,
бледоликата Офелија и денес плови ко голем лилјан.

Оригиналот и превод на англиски:
http://www.poemhunter.com/poem/ophelia-8/

Arthur Rimbaud
Ophйlie
I

Sur l"onde calme et noire oщ dorment les йtoiles
La blanche Ophйlia flotte comme un grand lys,
Flotte trиs lentement, couchйe en ses longs voiles ...
- On entend dans les bois lointains des hallalis.
Voici plus de mille ans que la triste Ophйlie
Passe, fantфme blanc, sur le long fleuve noir;
Voici plus de mille ans que sa douce folie
Murmure sa romance а la brise du soir.
Le vent baise ses seins et dйploie en corolle
Ses grands voiles bercйs mollement par les eaux;
Les saules frissonnants pleurent sur son йpaule,
Sur son grand front rкveur s"inclinent les roseaux.
Les nйnuphars froissйs soupirent autour d"elle;
Elle йveille parfois, dans un aune qui dort,
Quelque nid, d"oщ s"йchappe un petit frisson d"aile:
- Un chant mystйrieux tombe des astres d"or.

II

O pвle Ophйlia! belle comme la neige!
Oui, tu mourus, enfant, par un fleuve emportй!
- C"est que les vents tombant des grands monts de Norwиge
T"avaient parlй tout bas de l"вpre libertй;
C"est qu"un souffle, tordant ta grande chevelure,
A ton esprit rкveur portait d"йtranges bruits;
Que ton coeur йcoutait le chant de la Nature
Dans les plaintes de l"arbre et les soupirs des nuits;
C"est que la voix des mers folles, immense rвle,
Brisait ton sein d"enfant, trop humain et trop doux;
C"est qu"un matin d"avril, un beau cavalier pвle,
Un pauvre fou, s"assit muet а tes genoux!
Ciel! Amour! Libertй! Quel rкve, ф pauvre Folle!
Tu te fondais а lui comme une neige au feu:
Tes grandes visions йtranglaient ta parole
- Et l"Infini terrible effara ton oeil bleu!

III

- Et le Poиte dit qu"aux rayons des йtoiles
Tu viens chercher, la nuit, les fleurs que tu cueillis,
Et qu"il a vu sur l"eau, couchйe en ses longs voiles,
La blanche Ophйlia flotter, comme un grand lys.

Категория: Поезия
Прочетен: 195 Коментари: 0 Гласове: 1
 Леонард Коен

Алелуја
1
Одамна Давид, великиот цар,
на Господа му испеа тропар
и многу поданици тоа го чуја;
во срцата и умовите ги тресна,
им се допадна царевата песна,
па восхитено извикуваа Алелуја.
Алелуја, Алелуја, 
Алелуја, Алелуја.
2
Верата докази високо ќе ја кренат
виде тој на кров се капеше жена,
голотијата го трешти како струја;
му влезе в срце, му го урна мирот,
и тронот го презеде, запре пирот,
па со Давид и таа запеја Алелуја.
Алелуја, Алелуја, 
Алелуја, Алелуја.
3
Како веќе да сум била на оваа сцена,
и пред да те знам сум ти била жена,
но сомнежи почнуваат да ме трујат;
твојот бајрак сега високо е кренат
но работите брзо може да се сменат -
љубовта да ни стане скршена Алелуја.
Алелуја, Алелуја, 
Алелуја, Алелуја.
4
Имаше едно време со наплив на знаење,
реално пропаѓање прифаќав без каење
и не давав сомнежите во мене да бујат;
но сега кога јас в срце ќе ти се вселам
заедно со тебе светата тајна ќе ја делам
и секој здив ќе биде заедничка Алелуја.
Алелуја, Алелуја, 
Алелуја, Алелуја.
5
Може Господ озгора сее семе за љубов,
а јас сѐ што било кога научив е грубост,
со неа се бранам од тие што смрт блујат;
не е ова крик што ноќта на две ја цепи,
ниту просветлувањето за мене се лепи,
ова е само една ладна и скршена Алелуја. 
Алелуја, Алелуја, 
Алелуја, Алелуја.

Оригиналот:

Hallelujah
1
I"ve heard there was a secret chord
That David played, and it pleased the Lord
But you don"t really care for music, do you?
It goes like this
The fourth, the fifth
The minor fall, the major lift
The baffled king composing Hallelujah
Hallelujah, Hallelujah
Hallelujah, Hallelujah
2
Your faith was strong but you needed proof
You saw her bathing on the roof
Her beauty
in the moonlight
overthrew you
She tied you
To a kitchen chair
She broke your throne,
she cut your hair
And from your lips she drew the Hallelujah
Hallelujah, Hallelujah
Hallelujah, Hallelujah
3
Maybe I"ve been here before
I know this room, I"ve walked this floor
I used to live alone before I knew you
I"ve seen your flag on the marble arch
love is not a victory march
It"s a cold and it"s a broken hallelujah
Hallelujah, Hallelujah
Hallelujah, Hallelujah
4
There was a time you"d let me know
What"s real and going on below
But now you never show it to me do you?
Remember when I moved in you?
The holy dark was moving too
And every breath we drew was hallelujah
Hallelujah, Hallelujah
Hallelujah, Hallelujah
5
Maybe there"s a God above
And all I ever learned from love
Was how to shoot at someone who outdrew you
It"s not a cry you can hear at night
It"s not somebody who"s seen the light
It"s a cold and it"s a broken hallelujah
Hallelujah, Hallelujah
Hallelujah, Hallelujah
Hallelujah, Hallelujah
Hallelujah, Hallelujah

Категория: Поезия
Прочетен: 248 Коментари: 0 Гласове: 2

Халид Бешлиќ
Штикли на камен
1
Под нозете нејзини
јас бисери фрлив
во кал таа се валкаше
а мене ме викаше брлив.
2
Ма гром во рузмарин
нека удри и жеже
оти и јас со неа
во истата кал лежев.
3
Плачи горо, сестро,
таман да ни биде задна,
пред нозете нејзини
и посилен од мене паднал.
4
Штиклите обеси ѝ ги на камен
да не букне нов пламен,
а на друг ако му легне
камен во бубрег да ја стегне.
5
Креветот растури ѝ го
кога друг ќе ја заора со плугот
или мене отргни ме
да ја заборавам и мислам друго.

Оригиналниот текст:

Pod noge bisere
ja sam joj bacio
u blato htjela je
nisam joj znacio

Hej, grom u ruzmarin
ma neka udari
za drugog kada podje
i kad mi zafali

Ref.
Placi goro sestro
hajde na glas placi
pred nogama njenim
pali su od mene jaci

Stiklama o kamen
da ne bukne plamen
njega kad se sjeti
a ti je sapleti

Krevet joj zaljuljaj
kad negdje zaspi s njim
il" mene otrgni
da je zaboravim

Ref. 2x



Категория: Поезия
Прочетен: 471 Коментари: 0 Гласове: 1
Последна промяна: 19.07.2016 15:50
 Лаура Бос

Спарување урни

https://laurabosspoet.wordpress.com/poems/

Три седмици пред операција, (дур го токмев станот да не ѝ предизвика мозочен удар на мајка ми како онојпат кога таа првпат го виде), ми текна дека прва работа што ја стори втората сопруга на мојот прв маж по нивната венчавка беше да закупи две места во мавзолеј, за да биле “засекогаш заедно“, (иако, според еврејската религија, јас сеуште сум со него венчана бидејќи се разведовме граѓански ама не и верски).
И си мислев како јас немам гробно место, ни на излезот на Лонг Исланд покрај баба и дедо , ни на блискиот Квинс каде се закопани татко ми и неговите родители и сестри а преостанатата парцела е за мајка ми!
Каква болка за моите деца кога ќе мораат да бараат некое место за да ме закопаат!
Колку поцивилизирано е да ме кремираат и така да заштедат и време и напори нужни за патувањето до гробиштата во кое светлата на сите коли се вперени кон Лонг Исланд но разладните уреди се веројатно цркнати заради прегреаноста на колите од десет-милји-на- час гробјанската процесија. 
Не, можеби ќе земат парцела поблиску до нивните станови но тоа ќе ги чини многу поскапо!
Да, подобро и поефтино е да ме изгорат и пепелот да им го дадат во убаво изработена урна од сива глина.
Или, можеби од розов емајл со мали трендафилови пупки и со маргаритки ако сакаат пролетен шмек , за да бидат поставени на камин.
Но, чиј камин?
Ќе се потепаат ли моите синови за тоа кој да го земе пепелот?
Ќе се потепаат ли кој да ја задржи таа депресивна урна на својот камин (а ниеден нема камин)!
И како ќе се чувствуваат нивните сопруги да ја имаат нивната свекрва засекогаш паркирана во нивната дневна соба како им ја гледа прашината или неисчистените подови, иако таа постојана тужба против нив никогаш не била домаќинка?
А можеби, на десетгодишнината, мојот љубовник ќе посака да му ја дадат урната!
Та тој е прочуен собирач на картонски кутии, како на пример, оние во кои дошле неговиот видеорекордер или електричниот сушач на коса.
Ќе биде ли мојот пепел причина за борба?
Ќе ме расчеречат ли, па така некој може ќе го има пепелот од моите нозе со нивните запоставени проширени вени.
Или од мојата глава.
Или од цицките.
Мојот помлад син, кој си ја чуваше цуцлата до петтата година, веројатно ќе сака да ги земе моите цицки.
Не, го гледам мојот љубовник со нив.
Тој секогаш им се восхитуваше.
Сега тој може да го има нивниот пепел.
Ми купува прекрасен црн градник од каталогот на Викториа Сикрет и ме сместува во него.
Ме вади од градникот кога ќе се зажелее за мене.
Не, пепелот во градникот е правлива збрка во неговиот стан а тој посветено мрази прашина.
Не, го гледам како го зема мојот пепел, за да ги ослободи обата мои синови а особено нивните жени.
Го гледам како го сместува пепелот во урна иста како онаа што грижливо ја одбрал за неговата мачка Кејт.
Ги гледам нашите близначки урни на неговиот камин.
Пишано ми било да бидам таму, до таа мачка на која додека беше жива толку многу бев алергична.
Го гледам, станал некаков нов љубовник, ме обзема љубомора бидејќи плачно ѝ рече колку многу ме сакал откако неа толку многу ја љубел, тој нов љубовник злобно ги преместува тие две урни врз каминот во спалната соба и таму додека тој фактички ѝ зборува на мачката се потсетува на мене, тој нежно ја гали нејзината урна и ја нарекува Лаура.

MATCHING URNS
I think how three weeks before surgery
I thought (as I cleaned my apartment in case I
Didn’t make it so my mother wouldn’t have a
stroke when she first saw my place) how one of the
first things my first husband’s
second wife did after their marriage was to
get two places in a mausoleum so they would be
“together forever”(though in the traditional Jewish
religion I’m still married to him since we never had
a Jewish divorce—just the usual civil one)

And I think how I don’t have a place to be buried—
no plot way out in Long Island by my grandparents—
No plot nearer in Queens where my father and his parents
and his sisters are buried with only room left for my mother

What a pain for my kids at the time of grieving to
have to find some plot of dirt to dig me into—
How civilized if I am cremated and save them the
time and effort as well as cemetery trip—
lights on all the cars way out to Long Island
but the air conditioners probably off since the
cars are overheating from the ten-mile an hour
funeral procession—No, perhaps a plot closer
to their apartments –but then so costly for them—
Yes, better and cheaper to be burnt up and my
ashes given to them in a tasteful urn in brown clay—
or perhaps pink enamel with little rosebuds with
daisies if they want to spring for it—
to be placed on a mantel

But whose mantel
Will my sons fight over who will get my ashes—
Will the fight be over who has to keep this depressing urn
on their mantel ( neither has a mantel)—
And how will their wives feel to have their mother-in-law
forever parked in their living room seeing the
dust or unvacuumed floors, a constant recrimination to
them—though she was never a housekeeper—

And perhaps my lover of ten years will want the urn—
After all, he is such a collector of cardboard boxes that
his VCR or an electric fan came in—
Will my ashes be fought over—
Will they third me up
So that one might have the ashes of my legs
with their slight varicose veins—or my head—
or breasts—
My younger son who kept his bottle until
he was five probably would get my breasts
No, I see my lover with these—
He always admired them—
Now he can have their ashes—
buy me a pretty black bra from Victoria’s Secret
catalogue and throw it in—take out the bra
when he yearns for me—
No, the ashes on the bra would mess up
his place and he hates all dust with a passion—
No, I see him taking my ashes –to the relief
of both my sons—and especially their wives—

I see him putting my ashes in a matching urn
that he selected so carefully for his cat Kate—
I see our twin urns on his mantel—
My fate to be there next to this cat I was so
allergic to in life—seeing some new lover of his in a jealous
fit after he tearfully tells her how much he loved
me after making love to her, this new lover
spitefully moving these two urns on the
bedroom mantel so that he is actually talking
to the cat when he remembers me—
and tenderly pats her urn and calls her Laura

Категория: Поезия
Прочетен: 612 Коментари: 2 Гласове: 1
Последна промяна: 09.08.2016 20:39
 Мој препев на песничка на рускиот писател Даниил Хармс:

ФИЗИЧАРОТ ШТО СИ ЈА СКРШИ НОГАТА

 

Мавтајќи со модел на вселената ладна 
излегува физичарот од дворната порта.
Но прагот му подметна нога и тој падна,
го скрши коленото Ајнштајновиот ортак.

Му приоѓа милиционер и луто го кори
мавтајќи му со сообраќајните правила.
Му приоѓа и еден студент и му збори
дека математиката сопка му ставила.

Заедно со нејзината мајчичка стара
му пријде и тротоарка и изрече була:
“Така и му треба кога саноќ се кара
со гравитацијата и ја множи со нула.
*********
Ова е оригиналот:
Даниил Хармс
Физик, сломавший ногу

Маша моделями вселенной,
выходит физик из ворот.
И вдруг упал, сломав коленный
сустав. К нему бежит народ.
Маша уставами движенья,
к нему подходит постовой.
Твердя таблицу умноженья,
студент подходит молодой.
Девица с сумочкой подходит,
старушка с палочкой спешит.
а физик все лежит, не ходит,
не ходит физик и лежит.
http://slova.org.ru/harms/fizik_slomavshii_nogu/

image   Даниил Хармс — Физик, сломавший ногу   Даниил Хармс - Физик, сломавший ногу SLOVA.ORG.RU  
Категория: Поезия
Прочетен: 1256 Коментари: 2 Гласове: 1
Последна промяна: 28.08.2015 13:44
 Мој препев

Томас Стерн Елиот: Портрет на една дама
Мото:
“Па што ако си блудничел,
тоа било во странство а и згора на тоа,
курвата е мртва!“ 
рекол Бараба, лик од “Евреинот од Малта“ , драма од Кристофер Марлоу

1.1
Во декемвриско попладне, сред магла и чад,
но засолнета од надворешноста која е глува,
сама ми се создаде сцена на салонски склад
кога чув :“Попладнево само за тебе го чував!“
Пламењата на свеќите во таванот се опулија,
на четирите страни против мракот се стража,
атмосферата е како во гробницата на Јулија -
ем за молк ем и за важни нешта да се кажат.
А таму бев за најновиот Полјак да го слушам,
како со прсти и кадрици музиката ја пренесува:
“Шопен така интимно ја соголе својата душа
сал меѓу пријатели треба да си ја воскреснува,
пред тие што цветот сал со погледите го галат
а не во сеирџиски стискавец во концертна сала.“
И така, разговорот се лизга меѓу ситни нешта
и поплаки изложени со обмисленост вешта,
а кога заедно со виолинскиот плач стивнува,
боднат од акордот на хорните, пак живнува:
1.2.
“Од живот со толку многу ништожност нема фајде,
дека не го сакам ни ти не си слеп за да сфатиш!
И затоа е многу куриозитетно пријател да се најде
за пријателство што со квалитети ќе го платиш!
Оно почива на отвореноста и е без преправање,
во него користа ни е од безвозвратното давање!
Уф, мило ми што за животот разменуваме мненија,
без пријателства, тој е сон со ужасни привиденија!“
Среде виолините со нивните извивачки јачења
и кратките напукнати арии на блескавите хорни,
за мене започнуваат досадни тапански мачења
за сопствени наковалнички прелудиуми орни,
еднолично и упорно во мозокот ми се котат
и ме напаѓаат како некоја “погрешна нота“.
- Да излеземе на воздух и во тутунската екстаза,
крај статуите да ја начнеме озборувачката база,
кому ксметот му тргнал напред а на кого назад,
според саат-кулата саатите да ги навиеме,
а потоа на полчас и пивце да се напиеме.

2.1.
И сега, на јоргованскиот цвет дојде време,
на набран јоргован мириса нејзината соба,
за нова мудрост нејзиниот дух е спремен
дур нејзините раце една од китките дробат:
“Пријателе, ти не знаеш што сѐ те очекува,
животецов што го држиш в раце е загатка,
го пушташ од тебе да истекува и истекува
а младоста е сурова и алапачеста аргатка
што се руга на сѐ што ќефот не ѝ го лекува.“
Јас си пијам чај и под мустак се смешкам,
помирен со судбината што ќе била тешка. 
“А сепак, кога сонцето го затвора своето око, 
иако ме потсетува на мојот погребан живот,
во париската пролет јас чувствувам спокој, 
светов изгледа прекрасно и младешки диво.“ 
2.2.
Гласот, како од раштимана виолина се враќа
и во попладнето августовско пофалба праќа:
“Отсекогаш сум убедена дека ти ме сфаќаш,
дека ја чувствуваш сигурноста што ја сакам,
дека и над провалијата ќе ми подадеш рака.
Ти си неранливиот, ти немаш Ахилова пета,
немаш ни една клетка од слабост заболена,
победувајќи, опстануваш без и грам штета
таму кајшто многумина паднале на колена.
Но што би можела јас за возврат да ти дадам, 
зар имам нешто што е својствено на смелите?
Само наклоност на жена што не е веќе млада!
Ќе си седам и со чај ќе ги служам пријателите!“
2.3.
Си одам, каков ли збор кукавички да кажам
како рамнотежа на она со кое таа ме фали?
Како утрински посетител на паркот важам,
си читкам стрипчиња и спортски журнали.
Понекогаш и некои други вести ме пленат,
како англиска грофица настапила на сцена,
како го убиле некој Грк на полска игранка,
како исплатите ги сопрела познатата банка.
Си се пазам, одржувам самодоверба и мир,
освен кога улично пијано, во механички пир,
во дует со мирис на зумбули откај градината 
дрнда песна како да е наслада ненадмината.
Добри ли се идеиве или мислата ми е шината?

3.1
Приквечер во октомври, се враќам како и порано,
освен што слабичко чувство на немир ме копка,
ми се чини како некој скалите да ги има изорано,
како на колена да ги совладувам сопка по сопка.
“Значи, начув дека во странство ќе одиш! Така?
А кога се враќаш? Уф, ама неумесно сум вешта!
Сигурно сега не знаеш! Сѐ нека ти врви од рака,
таму ќе најдеш и научиш многу корисни нешта!
А може и писмо да ми пратиш, ако ти се сака!“
Насмевката ко токмак врз џиџалињата ми паѓа,
но следната реплика пак самодоверба ми раѓа:
3.2.
“Во последно време, зачудена, самата се прашав,
зошто во пријателство не прерасна врскава наша?
(Додуша, ниеден почеток крајот не го дознал!.) “
Мислев дека се смешкам но открив слика грозна:
огледалото вели дека присебноста ми испарила,
како нашата врска со раскинот да се испазарила. 
“Оти сите веќе рекле, пријатели наши неброени,
дека од истиот штоф чувствата ни биле скроени.
А јас бев неспособна таа блискост да ја сфатам
затоа со неизвесност на судбината ќе ѝ платам.
Но за ти оттаму да ми пишеш белким не е касно?
И без причина пиши ми, тоа баш би било красно,
а тука јас со чај пријатели ќе служам, тоа е јасно!“
За да одглумам израз прав, морам да најдам ап,
играм на даире, ѕенѕам ко мечка врзана на стап,
папагалски мудрувам, мајмунисувам и врескам,
ко во кабаре изведувам една артистичка смеска!
Но, ај надвор да вдишиме од тутунската треска ! 
3.3.
Но, а што ако е пишано, во некое попладне гадно,
или приквечер сива, таа да нѐ напушти нас живите?
Да ме остави со перото в рака, запрено изненадно,
загледан во чадот што се спушта врз покривите?
Затечен сум и исполнет со сомнеж извесно време,
не знам за какви чувства треба да бидам спремен,
мудроста или лудоста треба да ми биде вредност
и зар не испаѓа дека таа, всушност, е во предност?
Ова е како кај Шекспир, “музика до смртен исход“,
нејзиното стивнувањето со умирачката е блиско 
и затоа моето право на насмевка би било нискост.

Ова е оригиналот :

Тhomas Stern Еliot
Portrait of a Lady

Thou hast committed— Fornication: 
that was in another country
And besides, the wench is dead.
The Jew of Malta.
I

Among the smoke and fog of a December afternoon
You have the scene arrange itself—as it will seem to do—
With "I have saved this afternoon for you";
And four wax candles in the darkened room,
Four rings of light upon the ceiling overhead,
An atmosphere of Juliet"s tomb
Prepared for all the things to be said, or left unsaid.
We have been, let us say, to hear the latest Pole
Transmit the Preludes, through his hair and finger-tips.
"So intimate, this Chopin, that I think his soul
Should be resurrected only among friends
Some two or three, who will not touch the bloom
That is rubbed and questioned in the concert room."
—And so the conversation slips
Among velleities and carefully caught regrets
Through attenuated tones of violins
Mingled with remote cornets
And begins.

"You do not know how much they mean to me, my friends,
And how, how rare and strange it is, to find
In a life composed so much, so much of odds and ends,
(For indeed I do not love it... you knew? you are not blind!
How keen you are!)
To find a friend who has these qualities,
Who has, and gives
Those qualities upon which friendship lives.
How much it means that I say this to you—
Without these friendships—life, what cauchemar!"
Among the windings of the violins
And the ariettes
Of cracked cornets
Inside my brain a dull tom-tom begins
Absurdly hammering a prelude of its own,
Capricious monotone
That is at least one definite "false note."
—Let us take the air, in a tobacco trance,
Admire the monuments
Discuss the late events,
Correct our watches by the public clocks.
Then sit for half an hour and drink our bocks.

II

Now that lilacs are in bloom
She has a bowl of lilacs in her room
And twists one in her fingers while she talks.
"Ah, my friend, you do not know, you do not know
What life is, you should hold it in your hands";
(Slowly twisting the lilac stalks)
"You let it flow from you, you let it flow,
And youth is cruel, and has no remorse
And smiles at situations which it cannot see."
I smile, of course,
And go on drinking tea.
"Yet with these April sunsets, that somehow recall
My buried life, and Paris in the Spring,
I feel immeasurably at peace, and find the world
To be wonderful and youthful, after all."
The voice returns like the insistent out-of-tune
Of a broken violin on an August afternoon:
"I am always sure that you understand
My feelings, always sure that you feel,
Sure that across the gulf you reach your hand.
You are invulnerable, you have no Achilles" heel.
You will go on, and when you have prevailed
You can say: at this point many a one has failed.
But what have I, but what have I, my friend,
To give you, what can you receive from me?
Only the friendship and the sympathy
Of one about to reach her journey"s end.
I shall sit here, serving tea to friends...."
I take my hat: how can I make a cowardly amends
For what she has said to me?
You will see me any morning in the park
Reading the comics and the sporting page.
Particularly I remark An English countess goes upon the stage.
A Greek was murdered at a Polish dance,
Another bank defaulter has confessed.
I keep my countenance, I remain self-possessed
Except when a street piano, mechanical and tired
Reiterates some worn-out common song
With the smell of hyacinths across the garden
Recalling things that other people have desired.
Are these ideas right or wrong?

III

The October night comes down; returning as before
Except for a slight sensation of being ill at ease
I mount the stairs and turn the handle of the door
And feel as if I had mounted on my hands and knees.
"And so you are going abroad; and when do you return?
But that"s a useless question.
You hardly know when you are coming back,
You will find so much to learn."
My smile falls heavily among the bric-а-brac.
"Perhaps you can write to me."
My self-possession flares up for a second;
This is as I had reckoned.
"I have been wondering frequently of late
(But our beginnings never know our ends!)
Why we have not developed into friends."
I feel like one who smiles, and turning shall remark
Suddenly, his expression in a glass.
My self-possession gutters; we are really in the dark.
"For everybody said so, all our friends,
They all were sure our feelings would relate
So closely! I myself can hardly understand.
We must leave it now to fate.
You will write, at any rate.
Perhaps it is not too late.
I shall sit here, serving tea to friends."

And I must borrow every changing shape
To find expression... dance, dance
Like a dancing bear,
Cry like a parrot, chatter like an ape.
Let us take the air, in a tobacco trance—
Well! and what if she should die some afternoon,
Afternoon grey and smoky, evening yellow and rose;
Should die and leave me sitting pen in hand
With the smoke coming down above the housetops;
Doubtful, for quite a while
Not knowing what to feel or if I understand
Or whether wise or foolish, tardy or too soon...
Would she not have the advantage, after all?
This music is successful with a "dying fall"
Now that we talk of dying—
And should I have the right to smile?

http://www.poetryfoundation.org/poem/173477

***************
Portrait of a Lady--Notes Edit 0 8…
Notes of T.S. Eliot"s "Portrait of a Lady."

Portrait of a Lady: The title of Eliot"s poem was taken from Henry James"s novel The Portrait of a Lady, written in 1881. James was highly regarded by the modernists and is considered one of their precursors. William Carlos Williams also wrote a poem with the same title and Ezra Pound wrote one but with the title in French: "Portrait d"une Femme."

The Jew of Malta: A play written by Christopher Marlowe, first performed in 1592, about a Jew named Barabas who seeks revenge on the governor of Malta for seizing all his wealth. The cynical quotation suggests that there are limitations to sin; if a crime was committed in another country and with someone who"s now dead, the criminal is exculpated. At the end of "Portrait of a Lady," the narrator is similarly planning to leave the country and also recognizing that the lady will soon die. The epigraph may also imply that the two characters were in a sexual relationship.

Transmit the Preludes: Frederic Chopin, Polish composer and pianist of the Romantic period, was known for his many piano pieces, of which his 24 Preludes Op. 28 is most famous. The music motif in the poem, especially in part one, creates a contrast between the lady"s opinion of intimacy "among friends" (l. 11) and the "dull tom-tom" (l. 33) beating in the head of the narrator, who doesn"t share her sentimentality.

Velleities: "The fact or quality of merely willing, wishing, or desiring, without any effort of advance towards action or realization" (OED sig. 1).

Cauchemar: French for "nightmare." The use of French reflects the internationality and pretension of the society Eliot is depicting. Eliot himself was strongly rooted in French culture. He was heavily influenced by the French Symbolist movement, and after graduating from Harvard, he spent some time in Paris and even considered moving there permanently.

Ariettes: an arietta is a brief, cheerful musical composition. A contrast to the "dull tom-tom" (l. 33) brought about by the lady"s conversation.

Let us take the air, in a tobacco trance--: Cf. “Prufrock” ll. 1-3: “Let us go then, you and I,/ When the evening is spread out against the sky/ Like a patient etherized upon a table.”

Bocks: A strong dark-coloured variety of German beer. Also, a glass of this or any other beer (OED).

Lilacs: Cf. The Waste Land ll. 1-2: “April is the cruelest month, breeding/ Lilacs out of the dead land.” The lilac is a symbol of youth. During this section, the lady, who is now aging, laments that the narrator doesn"t realize how fortunate he is to be young.

Drinking tea: Cf. “The Love Song of J. Alfred Prufrock” l. 34: “Before the taking of a toast and tea,” and l. 51: “I have measured out my life with coffee spoons.” Drinks like coffee and tea that would be imbibed at social gatherings evoke the banal, perfunctory life of someone like Prufrock or the Lady.

My buried life: Cf. "The Buried Life" (1852) by Matthew Arnold. The poem is about the inability to uncover or discuss our true thoughts and desires. Only in the company of a loved one can this feelings emerge. As in the Arnold poem, the lady is trying to tell the narrator how she truly feels, her "buried life," but the two fail to communicate as she wishes they could.

October: The poem, which starts on a “December afternoon,” ends in October. Nearly a year has crept by, over which time the relationship has deteriorated.

“Dying Fall”: Cf. “Prufrock” l. 52: “I know the voices dying with a dying fall.” The phrase is taken from Shakespeare’s Twelfth Night 1.1.4: “That strain again, it had a dying fall.”

Spoken by the doleful Duke Orsino as he listens to music and broods over his love-sickness.
(Duke Orsino uses this phrase when discussing music in Shakespeare"s Twelfth Night:
Duke: If Musicke be the food of Love, play on, Give me excesse of it: that surfetting, The appetite may sicken, and so dye. That straine agen, it had a dying fall:)

image   Portrait of a Lady by T. S. Eliot : The Poetry Foundation   I / Among the smoke and fog of a December afternoon / You have the scene arrange itself — as it will seem to do— / With "I have saved this afternoon for you"; POETRYFOUNDATION.ORG  
Категория: Поезия
Прочетен: 1645 Коментари: 1 Гласове: 0
Последна промяна: 23.04.2015 00:44

1 Иако според паметта помуличеше плугова ралица, Чук-чук Стојанче стана јунак со генералска палица. Желен за фотелја се качи на политичка клацкалица, на страна што тресна на газ ко обезглавена кралица. 2 Но, галиба, му подмачкаа лагери, му светна сијалица, со повици за смутови, власта да ја грабне со навалица. И почна секој ден на Фејсбук да грака ко црна галица, без срам дека ќе го сметаат за брлива птица-ругалица. 3 Утешно му е дека како здравје ќе да била татковината, а и за да биде патриот никаква ука од него не се бара: почна на плоштад да разгласува дека власта е шината а сите што биле на патерици, со него премија ќе ќарат. 4 Но, џабе Чук-чук Стојанче нуди благослов од пондила, зашто  татковина е она што изборната волја го родила.
Категория: Поезия
Прочетен: 1813 Коментари: 2 Гласове: 1
  1 А во тесната куќичка на тате мораше многу да трпиш зашто бедата газдуваше со три стари и две нови деца, таму научивме како парталави насмевки да скрпиш од викотници и солзи кога гладта како чир те штреца. 2 Но за чудо, мој тате беше душа уметнички настроена, врз песнарици и виолина огрубените прсти му шетаа па иако нашата судбина за падни-стани беше скроена зајакнавме та и нашите деца долж светов се разлетаа. 3 Од еден бистар селанец симнат од планината Клепа и од две плодни жени израснати на скрките во Велес се распространија на буњиштето на судбината слепа табиети секакви, верни на стомак, верни на прелест. 4 Ене ги татевите селски, опинчарски и опутарски нозе, танцуваат во рајот зашто син им станал сонетен козер :-)
Категория: Поезия
Прочетен: 1658 Коментари: 0 Гласове: 0
 
1
Првин бев само помисла во вселенскиот котел,
сенка на млекото од цицката на богињата Хера,
кукавички проект со материја да бидам сплотен
и можеби да станам творец на привиди со мера.
2
Милениуми бев глуварче што во хаосот се матка,
но конечно станав сперматозоид на стрвниот тате
кој како вдовец си се науживал во романса слатка
со млада жена што како неротка била пакет вратен.
3
Но не била за никаде адресирана нејзината матка
ко поштенска марка јас се залепив во неа со страст
и станав најскапата цена платена за наслада кратка
оти тате морал да ме признае пред народната власт.
4
И еве ме, горделив, на четири внучиња станав дедо,
ја зграпчив вселената и во сонети ѝ го цедам медот.
Категория: Поезия
Прочетен: 1659 Коментари: 0 Гласове: 0
Последна промяна: 20.03.2015 11:52

Во име на Владата на Република Македонија, 
под стручна редакција на Митко Маџунков, Луан Старова, Ташко Ширилов, Ефтим Клетников, Драги Михајловски и Венко Андоновски,
под уредничката палка на Бранко Цветковски,
под будното око на поговорникот Санде Стојчевски,
издавачите Конгресен сервисен центар од Скопје, Микена од Битола и Макавеј од Скопје,
во луксузни пелени ни го тупосаа во 2012 како бесценет камен 
преводот што Богомил Ѓузел го направил на делумниот избор од 
книгата “Стракови трева“ од американскиот писател Волт Витмен.

Еве неколку раски и драски што ги забележав во текстот хаотично размаван во неритмични и неримувани редови што неговиот автор со инвалидска претензија го нарекол “Песна за мене“ .

1. Првата строфа
1.1.
Во Ѓузеловиот превод испуштени се 8 редови од првата строфа на оригиналот:
Ги нема преведено:
My tongue, every atom of my blood, form’d from this soil, this air,
Born here of parents born here from parents the same, and their parents the same,
I, now thirty-seven years old in perfect health begin,
Hoping to cease not till death.
Creeds and schools in abeyance,
Retiring back a while sufficed at what they are, but never forgotten,
I harbor for good or bad, I permit to speak at every hazard,
Nature without check with original energy.

1.2. 
Во четвртиот и петтиот ред, изразот 
“I loafe and invite my soul, 
I lean and loafe at my ease observing a spear of summer grass.“

е преведен како:

“Јас лунѕам и си ја канам Душата;
лунѕам и талкам спокојно,набљудувајќи копјенце-страк од летна трева“

што е погрешно 
бидејќи зборот “лунѕам“ на македонски значи “талкам, скитам“ а директен англиски еквивалент му е глаголот “roam“.

“I loafe“ значи “Јас легачам(безделничам)“, што консеквентно се гледа и од вториот ред во зборовите “I lean and loafe“ што значат “ јас лежам и безделничам“.
Само така и може да се набљудува копјенце-страк од летна трева, зашто со лунѕање и талкање, (што значи одење со исправена става), тоа е тешко забележливо.
Па така, поправено тие два реда би гласеле:
“Јас легачам и си ја канам Душата,
лежам и безделничам спокојно, набљудувајќи копјенце-страк од летна трева“.

2. Втората строфа
2.1
Седумте први редови од втората строфа на оригиналот се ставени во првата строфа на преводот, веројатно за да се закрпи дупката од осумте редови што се испуштени smile emoticon
2.2.
Во петтиот ред, изразот “The sound of the belch’d words of my voice...“ преведен е како “Звукот на зборовите ждригнати од мојот глас...“ што е изразита несмасност бидејќи зборот “ждригне“ значи неконтролирано низ устата да се испушти воздух од стомакот и тоа во никој случај не може да се нарече “ збор“ бидејќи “збор“ е воздух од градниот кош контролирано испуштен и со помош на јазикот и забите обликуван во звук кој е симбол на одредено мисловно значење и затоа се нарекува “збор“. Зборот “belch“ во англискиот има значење и на “ to say (curses, insults, etc) violently or bitterly“ [да се изрече (пцост, навреда и т.н) наврекнато или огорчено]. 
Зa греови е фактот дека со ваков погрешен превод Богомил Ѓузел ги наведува читателите да мислат дека ждригањето му било говорен манир на Витмен smile emoticon

3. Шестата строфа

“Or I guess it is the handkerchief of the Lord,
A scented gift and remembrancer designedly dropt,
Bearing the owner’s name someway in the corners, that we may see and remark, and say Whose?“

е преведено:

“Или сметам дека е тоа шамичето на Господа,
Мирисен подарок за потсетување, намерно испуштено,
Носејќи го името на сопственикот на некое ќоше, за да го видиме и за да се прашаме: Чие е?“

Погрешно е преведено “say Whose?“ како “за да се прашаме: Чие е?“

Зборот “say“ во никој случај не може да има значење “прашува“ - негово редовно значење е “рече, вели, кажува“ и такво е и во контекстот на цитираниот извадок. 
Зборот “Whose“ погрешно е преведен со “Чие е?“.
Имено, кога веќе знаеме “дека е тоа шамичето на Господа“ и дека ( за да го забележиме) на некое негово ќоше е името на неговиот сопственик, зарем не е глупаво да се прашуваме “Чие е?“

Правилно треба да речеме: “Неговото е!“, бидејќи зборот “Whose“ е заменка што означува припадност (негов, негово, негова) а околноста дека тој збор е напишан со голема почетна буква укажува дека се означува Бог(Господ) бидејќи во сите текстови во кои се зборува за Него и заменките се пишуваат со голема почетна буква.

4. Седмата строфа

“I am the mate and companion of people, all just as immortal and fathomless as myself,
(They do not know how immortal, but I know.)“

е преведено:
“Јас сум им другар и придружник на другите, сите се исто бесмртни и безмерни како мене;
(Не знаат колку се бесмртни, но знаат дека се).“

“how immortal“ погрешно е преведено со “колку се бесмртни“. 
“Колку“ е прилог за количина и за степенување така што нема смисла да се поврзува со поимот “бесмртност“ кој по дефиниција е апсолутен, немерлив и нестепенлив. Не може нешто да е помалку или повеќе бесмртно.
Правилно е да се каже “како се бесмртни“.
Англиското “how“ е прилог за начин и може да стане прилог за количина или степенување само со додавки, на пример: how much; how many.

5. Осмата строфа

“The meeting of enemies, the sudden oath, the blows and fall,“

е преведено со:
“Средбата на непријатели, изненадна заклетва, удари и паѓање:“

Заклетва е свечено ветување дадено јавно и на определен начин дека нешто ќе се направи, или дека ќе се зборува вистината.
Англиското “oath“ може да значи “заклетва“ ама и “пцост“.
При оваа средба на непријатели нелогично е да се случила “изненадна заклетва“ зашто по неа следувале удари и паѓање. 
Оттука, правилно треба да се каже “Средбата на непријатели, изненадна пцост, удари и паѓање:“

6. Тринаесеттата строфа

“Oxen that rattle the yoke and chain or halt in the leafy shade, 
what is that you express in your eyes?“

е преведено со:

“Волови што тропаат со ѕевгарот од синџир, или запираат под лисната сенка! Што е тоа што ви излегува од очите?“

Преведувачот погрешно мисли дека “ѕевгар“ е запрежна опрема со која воловите тропаат.
Но, таа опрема во која воловите се впрегнати и со чии синџири може да тропаат се нарекува “јарем“ а “ѕевгар“ се самите волови, како чифт, двојка.

Исто така несмасно е да се каже дека на воловите нешто им излегувало од очите, бидејќи “what is that you express in your eyes“ значи “што е тоа што вашите очи изразуваат“.

7. Шеснаесеттата строфа

7.1. 
“The pilot seizes the king-pin, he heaves down with a strong arm,“
преведено е со:

“Возовозачот ја фаќа рачката од свртницата - и ја спушта со силната рака;“

што е смешно погрешно бидејќи „The pilot “ не е “возовозач“ а и не може да фати рачка од свртница бидејќи локомотивата нема волан smile emoticon
Во случајов се работи за пилот-кормилар кој управува со брод зграпчувајќи ја главната рачка на тркалезното кормило. 
7.2.
“The malform’d limbs are tied to the surgeon’s table,
What is removed drops horribly in a pail; “

е преведено со:
“Недоразвиените раце и краци се врзани врз хируршката маса,

Отсечените делови паѓаат грозно во празна кофа;“
што е грозна грешка бидејќи упатува на медицинска постапка во која луѓе родени како инвалиди биле врзувани и хирурзите им ги сечеле недоразвиените раце и краци.
Во случајов се работи за хируршко отстранување на во несреќен случај смачкани и непоправливи делови од телото на настраданиот човек.

8. Дваесет и третата строфа

“This is the lexicographer, this the chemist, this made a grammar of the
old cartouches,“

е преведено со:

“Овој е лексикограф, - овој е хемичар - овој направил граматика од стари фишеци;“

што е смешно бидејќи не може да се направи граматика од стари фишеци.
Но, може да се направи граматика од “ стари хиероглифи“, како што во случајов правилно требало да се преведе “old cartouches“.

9. Дваесет и четврттата строфа

9.1.
“nest of guarded duplicate eggs!“

е преведено со:

“Гнездо на чувани резервни јајца!“

што е смешно бидејќи имплицира дека птиците покрај “редовните“ несат и чуваат и “резервни“ јајца smile emoticon

“nest of guarded duplicate eggs“ едноставно значи “чувано двојајцево гнездо“, гнездо во кое имало две јајца.
9.2.
“Something I cannot see puts upward libidinous prongs;“

е преведено со:

“Нешто што не можам да го видам исправа соблазниви шилци;“

што е мазохистичко бидејќи тешко дека на некој нормален шилци би му биле соблазниви smile emoticon
Наместо шилци треба да стои “краци“, со значење на нозе.

10. Триесет и третата строфа

10.1.
“Where the pear-shaped balloon is floating aloft, (floating in it myself
and looking composedly down,)“

е преведено со:

“Кај крушовиден балон лебди угоре (лебдејќи во мене и смирено гледајќи доле)“

при што она во заградата е невозможно : испаѓа дека балонот летал во поетот и дека балонот смирено гледал доле smile emoticon

Витмен јасно кажува:
“(и јас самиот, лебдејќи во него, смирено гледам долу)“.

10.2.
“where the heat hatches pale-green eggs in the dented sand,“

е преведено со:

“кај жештината несе бледозелени јајца во назабениот песок:“

што е многу смешно бидејќи жештината како атмосферска состојба е нежив ентитет и ја нема способноста на птиците и влекачите да несат јајца smile emoticon
Глаголот “hatch“ не значи “несе“ туку значи “квачи“ или “веде“. 
Исто така погрешно е кажано дека песокот бил “назабен“. Како тоа изгледа, песокот да е назабен?
Зборот “dented“ првенствено значи “вдлабнат“, “издлабен“, “ископан“. 
Значи, имаме случај во кој некој влекач (желка, алигатор) ископал дупка во песокот, снел јајца и ги покрил, за потоа жештината да ги квачи и да ги изведе.
Па така, правилниот превод би бил:
“кај жештината квачи бледозелени јајца во издлабениот песок“ .

Толку smile emoticon

Категория: Поезия
Прочетен: 1789 Коментари: 0 Гласове: 0
Последна промяна: 10.03.2015 07:16
01.03.2015 06:40 - КАПИЏИК

Речиси ноторен е фактот дека секаде во светот, иако живеат во исти услови, 
жените живеат подолго од мажите.
Што е главната причина за појаката регенеративна способност на жените?
Дали тие така генетски се наштимани?
И можат ли мажите да сторат нешто за зајакнување на сопствената регенеративна способност?

Еве го моето лаичко искуствено мислење.

1.Генетската наштиманост на жените во регенерацијата на организмот произлегува од нивната менструација.
Просечна жена, во текот на нејзиниот менструален живот исфрла околу 72 литри крв кои редовно мора да ги обнови – што значи дека тогаш организмот на жената работи турбо.Тоа неа ја прави отпорна на болестите својствени за мажите во соодветниот период на возраста (кардио-васкуларните).
Практично гледано, жената е млада се` до нејзината последна менструација.
Но, и губењето на менструацијата само надворешно кај жената остава траги.
Aко таа не стане ненајадлива алапача, и без менструацијата нејзиното тело ќе продолжи да старее со умерен ритам.
2. Може ли мажот да го надомести немањето менструација?
Со што да го излаже својот систем за регенерација?
Очигледно, еден начин е да стане доброволен дарител на крв.
Факт е дека таквите луѓе, при нормална исхрана и физички напори, се исклучително здрави и долговечни.
Друг начин мажот да го излаже својот регенеративен механизам е крвта да се троши за производство на сперма и таа често да се исфрла.
И кога нема на колај сексуален партнер, мажот тоа може да го постигне со на потсмев често изложуваната рачна работа.
Ако умее да си го поттикнува својот сексуален апетит, мажот, во споредба со жената, дури и во подолг период може да го лаже својот регенеративен механизам .
Секако, бидејќи регенерацијата се врши преку обновување на крвта, јасно е дека на мажот му треба многу повеќе напори за тоа да го постигне па за сметка на толкавиот труд сосема е природно устроено задоволството од мастурбацијата.
Да сум нешто доктор, за мене би било академски предизвик да утврдам од колку грама крв се генерира грам сперма. (идеја за докторат?)
Ама не сум доктор и засега за подобрување на мојата регенеративна способност се потпирам на една подваријанта на мојот прочуен прехранбен закон:
“ Не смееш да јадеш во денот во кој не си извежбал“.
Менувам само еден збор :-)
Значи, јас редовната мастурбација ја сметам за регенеративен капиџик на мажот :-)
Категория: Поезия
Прочетен: 1293 Коментари: 0 Гласове: 0
<<  <  1 2 3 4 5 6 7 8 9  >  >>
Търсене

За този блог
Автор: lupcobocvarov
Категория: Поезия
Прочетен: 371727
Постинги: 742
Коментари: 120
Гласове: 495