Потребителски вход

Запомни ме | Регистрация
моите песни - земјотресни :-)
Автор: lupcobocvarov Категория: Поезия
Прочетен: 316309 Постинги: 730 Коментари: 119
Постинги в блога
<<  <  57 58 59 60 61
03.04.2010 00:17 - СИНА ПТИЦА


Ова е мој препев на песната

СИНА ПТИЦА

од американскиот писател Чарлс Буковски

Во срцево имам сина птица
што сака да излета надвор
ама јас сум строг со неа,
и` велам, седи си мадро,
не допуштам никому
да те види.

Во срцево имам сина птица
што сака да излета надвор
ама јас ја чистам со виски
и тутунски чад
па курвите и шанкерите
и продавачките во дуќаните
никогаш и не знаат за неа.

Во срцево имам сина птица
што сака да излета надвор
ама јас сум многу строг со неа
и` велам чучи си таму,
зарем сакаш да ме туриш во беља,
да ги заебеш работите
па да се намали продажбата
на моите книги во Европа?

Во срцево имам сина птица
што сака да излета надвор
ама јас сум многу паметен
и ја пуштам само ноќе понекогаш,
кога сите спијат.
И` велам, знам дека си ми внатре
не биди тажна.
Потоа ја враќам назад
а таму таа си попејува малку ,
не ја оставам сосема да ми умре
и ние си спиеме заедно како
во некој наш таен пакт
што е доволно угодно
за човек да се расплаче
ама јас не сум расплакан -
а вие?

Еве го оригиналот:

Bluebird

Charles Bukowski

there’s a bluebird in my heart that
wants to get out
but I’m too tough for him,
I say, stay in there, I’m not going
to let anybody see
you.there’s a bluebird in my heart that
wants to get out
but I pur whiskey on him and inhale
cigarette smoke
and the whores and the bartenders
and the grocery
never know that
he’s
in there.

there’s a bluebird in my heart that
wants to get out
but I’m too tough for him,
I say,
stay down, do you want to mess
me up?
you want to screw up the
works?
you want to blow my book sales in
Europe?

there’s a bluebird in my heart that
wants to get out
but I’m too clever, I only let him out
at night sometimes
when everybody’s asleep.
I say, I know that you’re there,
so don’t be
sad.
then I put him back,
but he’s singing a little
in there, I haven’t quite let him
die
and we sleep together like
that
with our
secret pact
and it’s nice enough to
make a man
weep, but I don’t
weep, do
you?
========
Има и блог Сина птица

Категория: Поезия
Прочетен: 173 Коментари: 0 Гласове: 0
Последна промяна: 04.04.2010 09:07


Од најновиот албум на Рамбо Амадеус, еве ви го текстот на насловната нумера
ХИПИШИЗИК МЕТАФИЗИК


===========
За полесно да ви ја доловам тематиката на оваа нумера,
ќе ви раскажам една древна монголска басна:

Кој има сила и нерви – тој везден војува;
Кој има сила а нема нерви – тој аргатува;
Кој има и нерви и памет – тој командува;
Кој има и памет и сила – олимпискиот огин го распалува;
Кој има и сила и памет и нерви – снима порно-филмови;

Хипишизик, Метафизик

А кој има нерви а нема ни сила ни памет -
него измамниот комар го привлекува;
Кој има памет а нема ни сила ни нерви -
евааа, само поет може да биде -
поетската тага е преголема,
има рима ама смисла нема … нема!

Кој нема сила, ни памет ни нерви,
кој нема ни сила ни памет ни нерви,
кој нема ни сила ни памет ни нерви -
тој е вистински Хипишизик Метафизик!

Хипишизик Метафизик!
Хипишизик Метафизик!
Хипишизик Метафизик!

Хипишизик Метафизик е над реалната состојба,
хахахахахаха
челикот на логиката со леснотија го сече и витка
па повторно го заварува!
Хипишизик Метафизик е над реалната состојба,
хахахахахаха
челикот на логиката со леснотија го сече и витка
па повторно го заварува!

Категория: Поезия
Прочетен: 401 Коментари: 2 Гласове: -1
02.04.2010 23:51 - МАЈНЕ ХАЈНЕ

Ова е моја верзија на една песна која германскиот поет Хајне ја препеал од турски јазик.

МАЈНЕ ХАЈНЕ

Во примрак, кај водоскокот
што млаз по млаз си џитка,
султанија намигаше со око
мирисна како ѓулова китка.

А секој ден, ѓоа токму тогаш
за на вода му дошол редот,
младиот роб, нога пред нога,
зјаеше по неа со лице бледо.

Запикаса султанија млада
па нагло му пријде и рече:
“Не копнеј, еве ќе ти дадам
да ме ковеш цела вечер!“

А тој жален глава сведна,
од срам ко восок се стопи
за судбината своја бедна -
оти султанот му го шкопи.

Категория: Поезия
Прочетен: 312 Коментари: 0 Гласове: -1


Ова е моја поема за тоа кој и зошто ја изградил Глувчешката кула на реката Рајна

БАЖДАР НА РАЈНА

1.

На пловната Рајна, во мирна доба,

гусареше Шварц со дружина млада

но посака полесен бизнис да проба

па крепост изгради на речната ада.

2.

Осуммината синови дружина му беа,

топови наместија од шведски челик -

лотките со баждар ко гуски ги кубеа,

златници трупаа, вредни како пчели.

3.

Жалба од трговците долж цела Рајна

и до будното уво на кајзерот допре

па размисли мудро и со мисија тајна

Шварцовиот зулум реши да го сопре.

4.

Му прати понуда највитешки чесна -

кај него да служат, гардата да личи;

но Шварц надуен сал пцост тресна -

кајзерот со џамче нека ми го бричи.

5.

Виде кајзерот дека Шварц е дибек

но не сакаше борба и загуби мачни

туку девет глумици, за секого либе,

прати да ги замајат гусарите алчни.

6.

Шварц и синовите позаспаа опиени

од љубовно вино со буника полно

а во окови,од шведски челик лиени,

кај кајзерот се најдоа врзани болно.

7.

Пресудата негова, праведна и брза,

реши на сите нив глава да се сече

но Шварц крајот не го прими со мрза

туку ваква претсмртна желба рече:

8.

Кајзеру честит,ти господар си мудар,

светот како татковци обата не` гледа;

колку зачекорам по џелатовиот удар

толкумина поштеди од моите чеда.

9.

Му ја одобри кајзерот желбата лита

на баждарџи-шефот што му текна

и тој во дворот,пред подбивна свита,

со грб свртен, на џелатот му клекна.

10.

Синовите збиено, попреку, во штама,

чекаа на ред,со луда надеж за кратко,

кога мечот остар, во извежбан замав,

ја стркала главата на нивниот татко.

11.

И бидна чудо – снагата што не падна

со дивјачки порив на нозе се крена

и осум чекори изброи за спас гладна

дури крв џиткаше од вратната вена.

12.

Целосно се исполни дадениот збор,

синовите на островот најдоа почин

како баждарџии на кајзеровиот двор -

оти ќаровна идеја не бива да се кочи.

========
Категория: Поезия
Прочетен: 345 Коментари: 0 Гласове: -1

Моја поема според една германска легенда.

1.
Реката Рајна со легенди е накитена,
и еве една што лесно ќе се сфати -
за владика дрзок со глава усвитена,
како морничаво гревот си го плати.
2.
Векот десетти си го токмеше крајот
а слободен Бинген со китните села
токму помислија дека кај нив е рајот
кога црковна шепа ги пороби врела.
3.
Владиката од Мајнц, Хато Втори,
со своите сурови платенички орди
на се`данок воведе, дури и за ќори,
и пропиште градот и селата горди.
4.
Дури и Бог побегна, навјаса суша,
нема жетва и немаштија се шири
а данок се збира и ропот се слуша -
аман владико,гладта да ја смириш.
5.
И сето злато владиката им го собра
преку море да набави храна за спас,
не мина многу па вест пушти добра -
“во дрвениот амбар ќе ви делам јас!“
6.
Радосно збутани татковци и мајки
за дечиња да добијат барем залак
не ни видоа дека вратата со шајки
војници ја коват и амбарот го палат.
7.
Таа глетка и на Рајна здив и` сопре,
брановите заборавија да плискаат;
а до светот виц од владиката допре -
“селаните ко глувци в огнот пискаа!“
8.
А кога весел во замокот си се врати
од глувци го сардиса глутница дива;
исплашен, тој со лотка лимја фати
на островот во Рајна, во кулата сива.
9.
Разумот му шепна и така спокој најде
дека глувците нема Рајна да ја минат
па утешен во пределот на сонот зајде
сам на себе Господ и на милоста инат.
10.
Илјадници глувци во Рајна се втурнаа
стотици се удавија, стотици допловија
и гладно на заспаниот владика јурнаа -
ко во закован запален амбар го уловија.
11.
Залудно тој Бога го молеше со пискот,
за секоја детска солза глушец го апна;
умре изглодан, како пример за нискост
на силник што на својот народ стапна.

Категория: Поезия
Прочетен: 691 Коментари: 0 Гласове: -1
Последна промяна: 02.04.2010 22:54


СОНЕТ 76

Зошто мојот нов горд стих е јалов
и усукан ко проста селска баница?
Стареам со видение што е мало
за нов метод и за чудна кованица.


Зошто пишувам се` за едно исто
и сал тревка досетлив ме прави
да најдам за зборот место чисто,
ко родено на него тој да се стави?


О,јас се`за тебе пеам, љубена моја,
ти и љубовта сеуште сте ми тема -
со старите зборови нов елан кројам,
потрошеното пак назад си го земам
како сонцето од вчера што се роди
така мојта љубов стар стих ја плоди.


Еве го оригиналот:

SONNET 76

Why is my verse so barren of new pride,
So far from variation or quick change?
Why with the time do I not glance aside
To new-found methods and to compounds strange?

Why write I still all one, ever the same,
And keep invention in a noted weed,
That every word doth almost tell my name,
Showing their birth and where they did proceed?

O, know, sweet love, I always write of you,
And you and love are still my argument;
So all my best is dressing old words new,
Spending again what is already spent:
For as the sun is daily new and old,
So is my love still telling what is told.

Категория: Поезия
Прочетен: 256 Коментари: 0 Гласове: 0


Вкусот на ништожноста


Духу столчен – некогаш за борба трубеше,
мамузата на надежта ти распалуваше жар;
но не ќе ја јавнеш веќе неа, ти коњу стар,
што на сека препрека потковата ја губеше!
Легни си, срце мое, што дремливо љубеше!
 

Духу поразен, и труба и флејта веќе свири
за фајронт на љубовта што загубила вкус!
Збогум стар разбојнику,обидот ти беше кус
да го заведеш срцево што во мрак се смири
оти пролетта мила го загуби својот мирис.
 

И од минута во минута ме стега ова време,
фатен како кочан сред цврста зимска зелка -
па си думам, се` на светов се врти и прпелка,
и не барам веќе растовар на моето бреме,
во падот свој лавината и мене ќе ме земе.
 

А еве го оригиналот.

Le Goût du néant


Morne esprit, autrefois amoureux de la lutte,
L’Espoir, dont l’éperon attisait ton ardeur,
Ne veut plus t’enfourcher! Couche-toi sans pudeur,
Vieux cheval dont le pied à chaque obstacle butte.

Résigne-toi, mon coeur; dors ton sommeil de brute.


Esprit vaincu, fourbu! Pour toi, vieux maraudeur,
L’amour n’a plus de goût, non plus que la dispute;
Adieu donc, chants du cuivre et soupirs de la flûte!
Plaisirs, ne tentez plus un coeur sombre et boudeur!

Le Printemps adorable a perdu son odeur!


Et le Temps m’engloutit minute par minute,
Comme la neige immense un corps pris de roideur;
— Je contemple d’en haut le globe en sa rondeur
Et je n’y cherche plus l’abri d’une cahute.

Avalanche, veux-tu m’emporter dans ta chute?

Категория: Поезия
Прочетен: 432 Коментари: 2 Гласове: -1

Сонет на англиската поетеса Елизабета Берет Браунинг

Сонет 14

Ако мора, на причината да ме сакаш,
да ја најдеш квадратурата на кругот,
гледај да не надваса било што друго
туку Љубовта сама што не` спои вака.
 

Оти, мил мој, може изгледот те мами
кога ти се смеам на милозлив начин
па мислиш меѓу нас сал жар ќе зрачи
и без пепел ќе векува нашиот камин.


Од утехата твоја жалта ми е свената,
на образиве речните корита се суви
но и сабјата на заборавот е крената.


Та затоа, мил мој, да бидеме глуви
за се` друго што ја мати вселената -
освен за танцот на љубовните муви.

Еве го оригиналниот текст, за да се уверите во оригиналноста на мојот препев :-)

Sonnet 14:

Sonnets from the Portuguese

by Elizabeth Barrett Browning

If thou must love me, let it be for nought

Except for love’s sake only. Do not say

‘I love her for her smile… her look… her way

Of speaking gently, … for a trick of thought

That falls in well with mine, and certs brought

A sense of pleasant ease on such a day’ -

For these things in themselves, Beloved, may

Be changed, or change for thee, – and love, so wrought,

May be unwrought so. Neither love me for

Thine own dear pity’s wiping my cheeks dry, -

A creature might forget to weep, who bore

Thy comfort long, and lose thy love thereby!

But love me for love’s sake, that evermore

Thou may’st love on, through love’s eternity

Категория: Поезия
Прочетен: 268 Коментари: 0 Гласове: -1

Франческо Петрарка


Сонет бр.134 (оксиморонски)


Ниту мир најдов ниту за војна се стегнав
исплашен а со надеж, изгорен а смрзнат,
ко црв летам кон небото а на земја легнат -
голтар сум што светов да го мери се дрзна.


Вратата лажливо мојот занданџија ја клати,
да ме одврзе од јазлите не ќе да му текне;
љубовта не ме уби а со синџири ја платив -
не остава да живеам ни пушта да ми лекне.


Без јазик сум а викам, слеп сум а гледам,
чезнеам за пропаст ама за помош молам,
го љубам другиот ама си се мразам себе.
Расплакан а се смеам,се гостам со беда,
и смртта и животот подеднакво ме болат -
мадам,на ова дереџе сум се`заради тебе.


Препевот го направив врз основа на англискиот препев

Number 134

I find no peace, and have no arms for war,
and fear and hope, and burn and yet I freeze,
and fly to heaven, lying on earth’s floor,
and nothing hold, and all the world I seize.

My jailer opens not, nor locks the door,
nor binds me to hear, nor will loose my ties;
Love kills me not, nor breaks the chains I wear,
nor wants me living, nor will grant me ease.

I have no tongue, and shout; eyeless, I see;
I long to perish, and I beg for aid;
I love another, and myself I hate.
Weeping I laugh, I feed on misery,
by death and life so equally dismayed:
for you, my lady, am I in this state.
———————————-

Here is one of Francis Petrarch’s more typical sonnets, “Number 134,” as translated by Anthony Mortimer (keep in mind that Petrarch was a sophisticated poet–not all of his
sonnets are so programmatically oxymoronic )-:
——————-

Еве го и оригиналот на италијански:

CXXXIV – Pace non trovo e non ho da far guerra

Pace non trovo, et non ò da far guerra;

e temo, et spero; et ardo, et son un ghiaccio;

et volo sopra ‘l cielo, et giaccio in terra;

et nulla stringo, et tutto ‘l mondo abbraccio.

Tal m’à in pregion, che non m’apre né serra,

né per suo mi riten né scioglie il laccio;

et non m’ancide Amore, et non mi sferra,

né mi vuol vivo, né mi trae d’impaccio.

Veggio senza occhi, et non ò lingua et grido;

et bramo di perir, et cheggio aita;

et ò in odio me stesso, et amo altrui.

Pascomi di dolor, piangendo rido;

egualmente mi spiace morte et vita:

in questo stato son, donna, per voi.

Категория: Поезия
Прочетен: 345 Коментари: 0 Гласове: -1
02.04.2010 17:31 - КАМИНГС...ТАМУ

Мој препев на една песна од американскиот поет
е.е.cummings

ТАМУ КАЈШТО НИКОГАШ НЕ СУМ БИЛ А РАДО БИ ОДЕЛ


Таму кајшто никогаш не сум бил а радо би одел,

зад било кое искуството, каде звуците ќе сопрат,

во очите ти и гестовите нежни што ми се модел

за нешто така блиско што ме страв да го допрам;


со прсти срце сум си стегнал, во тупаница тупка,

но ти со твојта вита става ќе ми разбиеш поза -

ме отвараш таинствено и вешто, пупка по пупка,

исто ко Пролетта што ја допира својта прва роза.


Или,ако посакаш што поблиску и во мене да си,

јас и мојот живот ќе се затвориме брзо и нежно -

како кога срцето на тој цвет поитува да се спаси

од гладното јато мразулци на невремето снежно.


Постојана и без соперник е кршливоста наша

и со знамиња татковински животот го стиска

па на човека му доаѓа реторички да се праша -

зар смртта во секој наш здив не ни е блиска?


Јас не знам ниту еден отвори/затвори метод

но длабоко од гласот на твојте очи  бев бацен,

тој е помил и од хорот на сите рози на светот

и никој, дури ни дождот, нема толку мали раце.

============================

e.e.cummings

somewhere i have never travelled,gladly beyond


somewhere i have never travelled,gladly beyond

any experience,your eyes have their silence:

in your most frail gesture are things which enclose me,

or which i cannot touch because they are too near


your slightest look easily will unclose me

though i have closed myself as fingers,

you open always petal by petal myself as Spring opens

(touching skilfully,mysteriously)her first rose


or if your wish be to close me, i and

my life will shut very beautifully ,suddenly,

as when the heart of this flower imagines

the snow carefully everywhere descending;


nothing which we are to perceive in this world equals

the power of your intense fragility:whose texture

compels me with the color of its countries,

rendering death and forever with each breathing


(i do not know what it is about you that closes

and opens;only something in me understands

the voice of your eyes is deeper than all roses)

nobody,not even the rain,has such small hands

….

Категория: Поезия
Прочетен: 282 Коментари: 0 Гласове: 0
Последна промяна: 02.04.2010 17:36


Франческо Петрарка 

Сонет 292

Еднаш, во огнена реч,ги спомнав нејните очи,
гушките и рацете,лицето мило и срнестиот ôд
што ме одвоија и од мене и од човечкиот род
та во толку простор и време не наоѓав почин;

кадравата коса што блескаше како чисто злато,
насмевката што пронижува со ангелски зраци,
рај да биде земјава беа тоа несомнени знаци -
но сега зајдоа, издувани ко прашинки од патот.

И уште сум жив, кон себе сâм со презир и тага,
оставен кај светлото за мене не ќе има бреме,
во лушпа-лотка во бурно море и мразна влага.

Песно моја љубовна,сувост кон нас веќе ползи,
да ја свртиме дресираната вештина е време -
со мојта лира да ги наполниме вените со солзи.

===========

(препев според англискиот препев на Антони Мортимер)

Here is “Sonnet 292″ from the Canzoniere, F. Petrarca

as translated by Anthony Mortimer

The eyes I spoke of once in words that burn,

the arms and hands and feet and lovely face

that took me from myself for such a space

of time and marked me out from other men;

the waving hair of unmixed gold that shone,

the smile that flashed with the angelic rays

that used to make this earth a paradise,

are now a little dust, all feeling gone;

and yet I live, grief and disdain to me,

left where the light I cherished never shows,

in fragile bark on the tempestuous sea.

Here let my loving song come to a close;

the vein of my accustomed art is dry,

and this, my lyre, turned at last to tears.

==================

А еве го и италијанскиот оригинал:

Sonnet 292

Gli occhi di ch’io parlai sí caldamente,

et le braccia et le mani et i piedi e ‘l viso,

che m’avean sí da me stesso diviso,

et fatto singular da l’altra gente;

le crespe chiome d’òr puro lucente

e ‘l lampeggiar de l’angelico riso,

che solean fare in terra un paradiso,

poca polvere son, che nulla sente.

Et io pur vivo, onde mi doglio et sdegno,

rimaso senza ‘l lume ch’amai tanto,

in gran fortuna e ‘n disarmato legno.

Or sia qui fine al mio amoroso canto:

secca è la vena de l’usato ingegno,

et la cetera mia rivolta in pianto.

Категория: Поезия
Прочетен: 391 Коментари: 0 Гласове: 0
02.04.2010 12:59 - СЛОВЕН
СЛОВЕН

Ми ја асвалтира патеката со китки,
(древна технологија на секој демон),
ме пронижа и со стиховите ти питки
па луд ме обеси ко чушки под тремот.

Ме чека другарот мој, компир варен,
со зејтин и сол во лутица растриена -
таква е судбината на алчниот старец
загорен за млада пупка неоткриена.

Категория: Поезия
Прочетен: 398 Коментари: 0 Гласове: 1
Последна промяна: 02.04.2010 13:15
<<  <  57 58 59 60 61
Търсене

За този блог
Автор: lupcobocvarov
Категория: Поезия
Прочетен: 316309
Постинги: 730
Коментари: 119
Гласове: 486