Потребителски вход

Запомни ме | Регистрация
моите песни - земјотресни :-)
Автор: lupcobocvarov Категория: Поезия
Прочетен: 316297 Постинги: 730 Коментари: 119
Постинги в блога от Януари, 2017 г.
25.01 09:45 - Огден Неш
Станувам и тргам
 
1
Постои еден саглам лама
живее во покорениот Тибет,
од режимот баш се срамат
но нема извештај на Прибе.
2
Ламата никогаш не се женел
па не му требаат опојни чуда,
својот нагон тој го пренел
во славење на мудар Буда.
3
За сапун тој не троши пари,
таму сапунска опера нема,
од лековите за луѓе стари
само кокосово масло зема.
4
Тој не разбира од песна,
за шегување многу лош е,
него ама ич не го тресна
што загина нашиот Тоше.
5
Не се тормози со мисли тешки
не се кара со другите лами,
животот си го тера само пешки
и не наседнува на реклами.
6
Бол на непца и заби не го стега
зашто никогаш не јаде салама.
Од него секој аптекар би бегал,
ќе банкротира Зегин од тој лама.
7
Он секој ден главата ја бричи,
не дава влакната да се шират,
често се сече ама баш му личи
а и ветрот мозок му луфтира.
8
За достоинството си нема гајле,
не бил комита неговиот дедо,
млекото му е битно насабајле,
да може да го заслади со медот.
9
Не се тафри, не мачка помади,
џиџалиња на вратот не му висат,
нема авто и не се тупка в гради
со дебела осигурителна полиса.
10
Не постои за него Фејсбук група
што едно-две во Шутка го праќа,
животот не му е под јавна лупа,
самодоволноста ја зел за сваќа.
11
И верно, нечесно е да се рече,
дека он е некоја неука персона
затоа што ни малку не го пече
она кое ечи од светските ѕвона.
12
И ако си замислите само за час
нешто кое не ви прави драма,
нека биде фактот дека тргам јас
да му се придружам на тој лама.

***********

Оригиналот тука:

http://makalakapisei.blogspot.mk/2012/12/poem-i-will-arise-and-go-now.html

 

 

Еден препев на српски, тука:

http://blog.b92.net/text/4334/USTAJEM-SAD-I-IDEM/

Категория: Поезия
Прочетен: 57 Коментари: 0 Гласове: 1
Последна промяна: 25.01 13:03
Сеќавање на Марија А.
1
Во септемвриски ден, под месечина сина,
бев палав трон под крошна на дрво слива,
ја лулкав неа, мојата сакана, убава и фина,
ми беше ко во прекрасен сон да се вливам.
А над нас, како небесен рицар на тоа лето,
еден облак се перчеше во патролна шема,
предупредуваше да не го загадам цветот
но виде дека сум фер па набргу го снема.
2
По многу реки, многу потоци се истечени,
изминаа денови, месеци и години без ѕвон,
и многу сливови дрвја за огрев се исечени,
да ме прашаш “тоа љубов ли беше или сон“
ќе речам: навистина не можам да се сетам,
не ти се верува дека заборавноста ме акна,
дури ни лице не ѝ помнам а за него летав,
знам само дека тој ден во образ ја бакнав.
3
А и бакнежот веќе заборав ќе го стегал
оној патролниот облак тогаш да не беше. 
Засекогаш ќе го помнам, како да е сега,
бел, строго наперчен, за подука решен.
И може тоа сливата сеуште да фрла цвет,
и може таа жена со друг има седум деца, 
а бел облак ме навраќа кон спомен свет,
и пријатно, за миг, срцево ми го штреца.


************
Оригиналот и неколку препеви на други јазици:
https://www.antiwarsongs.org/canzone.php?id=49182&lang=en
A large database of anti-war songs
ANTIWARSONGS.ORG
 
 
Категория: Поезия
Прочетен: 70 Коментари: 0 Гласове: 1
Последна промяна: 22.01 01:10
 
1
Во нашата војна со подбивни зборови, искри нѐ поплавија
а моиве очи станале пустина, изгледа, солзите заглавија! 
Иако знаеме дека сета оваа џева е само подбишега плитка,
иако знаеме дека обајцата обожаваме смеа, блага и питка,
се чувствувам како неименлива тага во ролат да ме витка,
како од некоја градна хаубица ти само громови да џиткаш,
они врз мене неуморно и без ублажување се леат
дур ти развеселена се засркнуваш од гргорна смеа. 
 Подај ми рака и начас громови да не слушам,
во твоите кристални очи моите да ги внушам
и во нив да ја прочитам твојата соголена душа.
2
Аман! Толку ли љубовта недугаво се заќорува 
та срцето го заклучува и не му дава да зборува?
Зар вљубените мора на матеница да дуваат
за да откријат што еден за друг чувствуваат?
Знам многу луѓе што нивните мисли ги кријат
од страв дека ако зборат нема мирно да спијат
а би сакале со други луѓе да поодат во чекор,
со рамнодушност или добронамерен прекор.
Знам дека тие итро се движат во маскирна руба, 
отуѓеноста од други луѓе во табиетот им се всади,
па така во животецот многу драгоцености губат 
иако истото срце ни бие во сите човечки гради! 
3
Љубена, и нашите срца и гласови ли се неми,
завиени во повој што глупоста ни го спреми?
4
Ах, добро би било ако ние, за момент барем,
ги ослободиме нашите срца а устите отковаме,
да излеземе од запечатениот молчалив јарем
со кој безрасудно натаму-наваму се сноваме.
5
Со предвидувања Судбината обилно е спремена,
одредила колку лекоумност во човек да се свие,
од какви лудувања свеста ќе му биде обземена, 
на кој начин во секоја борба ќе сака да се влие,
дури и со маска својот идентитет да си го скрие,
за така да си го зачува своето оригинално битие,
наспроти сопствените постулати, кои ги погазува, 
во неговата превртлива драма сам се поразува;
извирајќи длабоко во нас, без сигнален ѕвек,
невидливата река на нашиот животен век
го продолжува својот пат со несогледлив тек;
и во слепата несигурност за она што нѐ чека 
и не треба да ја видиме таа закопана река,
иако како стално да вози право ни делува, 
 изгледа дека она слободно и се свителува.
6
Но, и по сознанието за нашиот погребан живот,
честопати, во пренатрупаните улици на светов,
среде бркотната врева, израснува како на диво,
неискажлива желба, наспроти речението клето,
со огнот и неуморната сила на нашиот здравец,
да разгазиме наш, реален и оригинален правец;
копнеж, во срцето, кое длабоко во нас диво бие, 
во неговото таинство да се распретува, да се рие,
за да дознаеме како е поставена таа жива згода 
откај што нашите животи извираат и накаде одат;
во сопствените гради си копаме со порив силен
иако многумина од нас никогаш рудари не биле;
на илјада борбени линии смело сме се покажале, 
и на секоја, јакоста и духовноста сме ги докажале;
но ако начас мора својата линија да ја браниме
да бидеме свои и сето туѓо да си го отстраниме,
тешко дека некој е вешт да изрази барем и едно
од неименливите чувства што нѐ глодаат вредно
а неискажани си остануваат до нашето последно.
И дур нашето скриено и мутаво јас залудно прета,
ние сме зборлести и агилни и светот нема штета,
но тоа не сме ние вистинските, тоа е судба клета!
И тогаш посакуваме веќе да се смени таквата мака,
тој внатрешен стремеж и притисокот што нѐ џвака,
со илјадниците безначајности на нашето време
чија опојна сила не ќе ја чувствуваме како бреме.
О, да, умеат они затапувачи на нашиот крик да бидат! 
Сепак, напати, ко од бескрајно далечна земја да идат,
доаѓаат арии и лебдат одзиви, безнадежни и заматени,
издигнати од подземните длабочини на нашата душа,
како од некој таинствен силеџија да се добро платени
за во секој наш ден потиштеност и чмаење да внушат.
И додека сме измачени од навалицата и оној блескот 
со кој безначајноста на бескрајните часови нѐ ака,
само понекогаш – но тоа се случува толку многу ретко –
кога во нашите раце сме ја стиснале љубената рака
а од погледите очи в очи само јаснотија излегува,
и кога од вревливоста на светот слухот наш бил сакат
но од тоновите на љубениот глас бидува излекуван –
тогаш некаде во нашите гради се отвора рѓосано резе 
за изгубениот пулс на чувствата пак во ритам да влезе.
Срцето наполно се излива, очите едни во други се дават,
што на ум тоа на друм, што и да се посака тоа и се гради,
за својот животен тек човек размислува со бистра глава,
го слуша неговиот кривулест жубор што лази по ливади,
и под сонцето и под ветрецот благ, освежување му дава.
7
И тогаш надоаѓа затишјето во жешката трка
кога човекот престанува ловината да ја брка
бидејќи таа е летечка сенка и несфатлива збрка.
И залегнува човекот а свежест по лицето го лади
и необичен спокој ги исполнува неговите гради.
И тогаш тој мисли дека спознал по што риел
на ридјето каде растел и сам од себе се криел,
дека го спознал морето во кое и тој ќе се влие.
*********************
Оригиналот тука:
https://www.poetryfoundation.org/poems-and-p…/…/detail/43585
Категория: Поезия
Прочетен: 76 Коментари: 0 Гласове: 0
Търсене

За този блог
Автор: lupcobocvarov
Категория: Поезия
Прочетен: 316297
Постинги: 730
Коментари: 119
Гласове: 486