Потребителски вход

Запомни ме | Регистрация
моите песни - земјотресни :-)
Автор: lupcobocvarov Категория: Поезия
Прочетен: 316337 Постинги: 730 Коментари: 119
Постинги в блога от Май, 2013 г.
2  >  >>

 

Ова е мој препев на песната “Сребрените струни“ од рускиот поет Владимир Висоцки.
1
Штом сум со гитарата, секој Јерихон ќе падне!
Век на слобода да не видам од зли фортуни!
Нека крвта ми ја исцица Дракула на пладне,
само да не ми ги скине сребрените струни!
2
Ќе загинам в час, ќе пропаднам в земја,
надгробен камен напишете ми со руни.
Во душата ми влегле и ѓавол и темјан,
само да не ги скинат сребрените струни!
3
Но гитарата ја зедоа, а со неа и слободата.
Се противев и врескав против тие Хуни!
Во кал закопајте ме, удавете ме во водата,
само не ми ги кинете сребрените струни!
4
Браќа, зарем сега моите денови свршија,
зарем мојот Рим го победија подли Пуни?
Да, душа ми столчија, волја ми скршија
и почнаа да ги кинат сребрените струни!

 

Ова е оригиналот:
Серебряные струны ♫ ◡

1
У меня гитара есть – расступитесь, стены!
Век свободы не видать из-за злой фортуны!
Перережьте горло мне, перережьте вены,
Только не порвите серебряные струны!
2
Я зароюсь в землю, сгину в одночасье.
Кто бы заступился за мой возраст юный?
Влезли ко мне в душу, рвут ее на части,
Только не порвите серебряные струны!
3
Но гитару унесли – с нею и свободу.
Упирался я, кричал: «Сволочи! Паскуды!
Вы втопчите меня в грязь, бросьте меня в воду,
Только не порвите серебряные струны!»
4
Что же это, братцы? Не видать мне, что ли,
Ни денечков светлых, ни ночей безлунных?
Загубили душу мне, отобрали волю,
А теперь порвали серебряные струны!
*********************

Категория: Поезия
Прочетен: 286 Коментари: 0 Гласове: 1
28.05.2013 03:48 - Повратник
Ова е мој препев на песната “Повратник“ од рускиот поет Владимир Висоцки.
1
Во неделниот ден во туѓи џебови не брцам,
одмарам, тоа ми е едно од правилата златни.
Но, тогаш не одмараат милициските срца
и ме приведоа, велат сум бил Повратник.
2
“Аман, не се пали, другар милицај, 
па во лична карта Сергеев ми стои!
И нема Повратник во нашиов крај,
а и кој воопшто е тој, немам поим!“
Иако беше неделен ден, цајканите не дремат,
си сакаат високо место на списоците платни:
ако го натфрлат планот, награда им се спрема
ама највредно било ако го фатат Повратник!
4
Со уважување ми пресекоа мисли матни,
љубезно цигара нудат, ме галат по глава,
ме убедуваат дека јас сум тој Повратник 
и тоа презиме на записникот да го ставам!
5
Недела беше, сонцето зјаеше како безделник,
и сите луѓе - кој со другари, кој со фамилија;
а јас притеснет како во најтажен понеделник
при цајкански мајор чии амбиции се осилија.
6
Се напиња, му набрекнале жили вратни
зашто колку пати сум суден не сум броел!
Ме заговара дека сепак сум Повратник
иако реков дека Сергеев е презимето мое!
7
Беше топла недела, пот лиеше од нашите кожи,
а мајорот беше вешт и за математика се фати:
нешто пролистува, го собира а потоа и множи -
испадна дека досега сум бил суден десет пати!
8
Ме победи началникот, задоволно се смее,
му се исплатија напорите многукратни:
пишав дека иако презимето ми е Сергеев,
во струката сум познат како Повратник!
9
Недела беше и иако најникаков ми беше алот
на тој ден сепак секогаш ќе се сеќавам радо:
државниот план за борба против криминалот
го поддржав и мој скромен придонес дадов!
 


Рецидивист   ♫  ◡

1
Это был воскресный день - и я не лазил по карманам:
В воскресенье - отдыхать, - вот мой девиз.
Вдруг - свисток, меня хватают, обзывают хулиганом,
А один узнал - кричит: «Рецидивист!»
2
    «Брось, товарищ, не ершись,
    Моя фамилия - Сергеев, -
    Ну, а кто рецидивист -
    Так я ж понятья не имею».
3
Это был воскресный день, но мусора не отдыхают:
У них тоже - план давай, хоть удавись, -
Ну а если перевыполнят, так их там награждают -
На вес золота там вор-рецидивист.
4
    С уваженьем мне: «Садись! -
    Угощают «Беломором». -
    Значит, ты - рецидивист?
    Распишись под протоколом!»
5
Это был воскресный день, светило солнце как бездельник,
И все люди - кто с друзьями, кто с семьёй, -
Ну а я сидел скучал, как в самый грустный понедельник:
Мне майор попался очень деловой.
6
    «Сколько раз судились вы?» -
    «Плохо я считать умею!» -
    «Но всё же вы - рецидивист?» -
    «Да нет, товарищ, я - Сергеев».
7
Это был воскресный день - а я потел, я лез из кожи, -
Но майор был в математике горазд:
Он чего-то там сложил, потом умножил, подытожил -
И сказал, что я судился десять раз.
8
    Подал мне начальник лист -
    Расписался как умею -
    Написал: «Рецидивист
    По фамилии Сергеев».
9
Это был воскресный день, я был усталым и побитым, -
Но одно я знаю, одному я рад:
В семилетний план поимки хулиганов и бандитов
Я ведь тоже внес свой очень скромный вклад!
******************


Категория: Поезия
Прочетен: 417 Коментари: 0 Гласове: 0
Последна промяна: 28.05.2013 03:48
27.05.2013 20:48 - Цунами

 

Ова е мој препев на песната “Цунами“ од рускиот поет Владимир Висоцки.
1
Пословицата звучи китнесто и со стил:
не му се восхитувај на ланскиот снег,
не враќај се кајшто некогаш рајот бил,
туку освои го далекуисточниот брег.
2
Дека е сурова, природата не се срами,
да се стаса таму е приказно и за слава.
Таму секоја средба со неа е ко цунами,
со бури во душата и бара бистра глава.
3
Не може да се купи овдешниот спокој,
но таму да се вратиш мисла ќе те гони,
така на поговорката ќе ѝ брцнеш в око
а момците се среќни што пак си со нив!
4
Ете како природата ти приредува драми,
па тука деновите и потешки ти се чинат!
Во тебе се родило носталгично цунами
и чезнееш по животот на истокот минат!
5
Морето е мирно, но низ светот нема мир,
радарот и без облак опасности предвидува:
тамам сал гулаб да лета на небесната шир -
дига тревога дека токму цунами наидува!
6
За војниците наздравете дружно па и сами!
Цунамито е само пискот од дрвена обоа!
Бидуваат несреќи и пострашни од цунами
но и радости има посилни одошто е тоа!
****************
Ова е оригиналот:
Цунами ♫ ◡

 

1
Пословица звучит витиевато:
Не восхищайся прошлогодним небом, -
Не возвращайся – где был рай когда-то,
И брось дурить – иди туда, где не был!
2
Там что творит одна природа с нами!
Туда добраться трудно и молве.
Там каждый встречный – что ему цунами! -
Со штормами в душе и в голове!
3
Покой здесь, правда, ни за что не купишь -
Но ты вернешься, говорят ребята,
Наперекор пословице поступишь -
Придешь туда, где встретил их когда-то!
4
Здесь что творит одна природа с нами!
Сюда добраться трудно и молве.
Здесь иногда рождаются цунами
И рушат всё в душе и в голове!
5
На море штиль, но в мире нет покоя -
Локатор ищет цель за облаками.
Тревога – если что-нибудь такое -
Или сигнал: внимание – цунами!
6
Я нынче поднимаю тост с друзьями!
Цунами – равнодушная волна.
Бывают беды пострашней цунами
И – радости сильнее, чем она!

 

Категория: Поезия
Прочетен: 665 Коментари: 1 Гласове: 2
Последна промяна: 27.05.2013 20:52
25.05.2013 00:04 - Лирска

 

Ова е мој препев на песната “Лирска“ од рускиот поет Владимир Висоцки.
На Марина
1
Тука гранките на елките треперат од тежина,
цвркотот на птиците така тревожно гргнува -
живееш во маѓепсаност од шумска свежина,
забораваш на домот, оттука не ти се тргнува.
2
Како што цветот црешов ветрот усвет го тера
а дождовите свои јоргованите ќе ги смират,
така и јас, оттаму ко сноп китки ќе те зберам,
ќе те однесам во дворец каде флејти свират!
3
Занавек, за мене и за целиот љубопитен свет,
од маѓосниците твојата судбина е жигосана -
ти си уверена дека тука ти тече млеко и мед,
дека најдоброто место е таа шума маѓосана!
4
И нека лисјата никогаш не се искапат в роса,
облак месечината нека не ја остава на мир,
сѐ ми е рамно, ќе те грабнам и ќе те носам,
на балкон-кула со поглед на морската шир!
5
Во која седмица, кој ден, во кој час,
ќе го чујам твоето претпазливо `ајде`,
за на раце веднаш да те понесам јас
онаму каде никој нема да нѐ најде?
6
А ако се тегавиш, ќе те грабнам и крај -
потрошив енергија како за живот цел!
Спреми се и во колиба да е нашиот рај
ако кулата и дворецот некој веќе ги зел!

 

Ова е оригиналот:
Лирическая ♫ ◡

Марине
1
Здесь лапы у елей дрожат на весу,
здесь птицы щебечут тревожно -
живешь в заколдованном диком лесу,
откуда уйти невозможно.
2
Пусть черемухи сохнут бельем на ветру,
пусть дождем опадают сирени, -
всё равно я отсюда тебя заберу
во дворец, где играют свирели!
3
Твой мир колдунами на тысячи лет
укрыт от меня и от света, -
и думаешь ты, что прекраснее нет,
чем лес заколдованный этот.
4
Пусть на листьях не будет росы поутру,
пусть луна с небом пасмурным в ссоре, -
всё равно я отсюда тебя заберу
в светлый терем с балконом на море!
5
В какой день недели, в котором часу
ты выйдешь ко мне осторожно,
когда я тебя на руках унесу
туда, где найти невозможно?
6
Украду, если кража тебе по душе, -
зря ли я столько сил разбазарил?!
Соглашайся хотя бы на рай в шалаше,
если терем с дворцом кто-то занял!

 
Категория: Поезия
Прочетен: 491 Коментари: 0 Гласове: 0

 

Ова е мој препев на песната “Марш на физичарите“ од рускиот поет Владимир Висоцки.
1
Анти-светот е замрсен и сеуште е кадрав,
како на фронт сме, нема патишта разгазени,
затоа ние со протони бомбардираме јадра -
ние антилерци сме и нема да сме поразени.
(рефрен)
Време ни е неоткриени тајни да соголиме,
они во касичка-прасичка бесполезно лежат,
да ги откинеме од јадрото ние се соколиме
и џинот да излезе од шишето на ава свежа.
2
Подли се атомите, ептен се сплотиле они,
ај раздвој ги да видиш дали сите се исти!
Но, ние ги камшикуваме квантните коњи
ние сме и кавалеристи и квантолеристи!
(рефрен)
3
Не можело неутрино да фатиш за брада,
не можело ни да го пикнеш во епрувета!
Би било супер од Понтекорво да страда -
кога, фатено за уво, пред нас ќе го шета!
(рефрен)
4
За течно, тврдо, гасовито – дилеми немаш,
тоа е едноставно, разбирливо и достижно!
А тоа плазмата на сите апатија ни спрема
ама сепак изгледаме доволно престижно!
(рефрен)
5
Младост-лудост! Антиката оди во историја,
нека збира прашина во архиви мнестички!
Да се устремиме кон една поопшта теорија,
теоријата за нашите елемeнтарни честички!
(рефрен)

 

Ова е оригиналот:

Марш физиков ♫
1
Тропы еще в антимир не протоптаны,
Но, как на фронте, держись ты!
Бомбардируем мы ядра протонами,
Значит, мы – антиллеристы.
реф.
Нам тайны нераскрытые раскрыть пора, -
Лежат без пользы тайны, как в копилке.
Мы тайны эти скоро вырвем у ядра,
На волю пустим джинна из бутылки!
2
Тесно сплотились коварные атомы, -
Ну-ка, попробуй прорвись ты!
Живо по коням – в погоню за квантами!
Значит, мы – квантолеристы.
реф.
Нам тайны нераскрытые раскрыть пора, -
Лежат без пользы тайны, как в копилке.
Мы тайны эти с корнем вырвем у ядра,
На волю пустим джинна из бутылки!
3
Пусть не поймаешь нейтрино за бороду
И не посадишь в пробирку, -
Было бы здорово, чтоб Понтекорво
Взял его крепче за шкирку!
реф.
Нам тайны нераскрытые раскрыть пора, -
Лежат без пользы тайны, как в копилке.
Мы тайны эти с корнем вырвем у ядра,
На волю пустим джинна из бутылки!
4
Жидкие, твердые, газообразные -
Просто, понятно, вольготно!
А с этой плазмой дойдешь до маразма, – и
Это довольно почетно.
реф.
Нам тайны нераскрытые раскрыть пора, -
Лежат без пользы тайны, как в копилке,
Мы тайны эти с корнем вырвем у ядра,
На волю пустим джинна из бутылки!
5
Молодо – зелено! Древность – в историю!
Дряхлость – в архивах пылиться!
Даешь эту общую, эту теорию,
Элементарных частиц нам!
реф.
Нам тайны нераскрытые раскрыть пора, -
Лежат без пользы тайны, как в копилке.
Мы тайны эти с корнем вырвем у ядра,
И вволю выпьем джинна из бутылки!

 

 

Категория: Поезия
Прочетен: 343 Коментари: 0 Гласове: 0
Последна промяна: 24.05.2013 00:39

 

Ова е мој препев на “Песната на папагалот“ од рускиот поет Владимир Висоцки.

 

1
Послушајте ја сите песничкава куса,
ви ја раскажувам јас, папагалот гусар.
Роден сум во илјада и некоја година,
во тропски предели е мојата родина,
од татко какаду-папагал по име Орел
ама неписмен а и никогаш не зборел.
2
Но наскоро во идилата доживеав стрес,
ме слови траперот Фернандо Кортес,
а татко ми не повте да понуди откуп,
му текна за тоа, не беше до толку глуп,
ама за зборењето си беше ептен труп.
3
И тогаш, поучен од немоќта на тате стар,
три збора научив од човечкиот репертоар:
“Карамба!“ Коррида!“ и “Ѓавол да те земе!“,
ги повторував и така го арчев моето време.
4
Послушајте ја сите песничкава куса,
ви ја раскажувам јас, папагалот гусар.
Еднаш бура бродот речиси го здроби
а животот нова јазична насока доби:
англиски брод нападна за да нѐ плени
но се браневме од гусарите-џентлмени.
5
Со борба гради-в-гради тие се пробија,
па покрај морнарите и мене ме заробија
но ме третираа како гулаб од епифанија,
тоа Англичаните не беа ситна боранија
оти по цел свет е гусарската Британија.
6
Поткуп ми нудеа, за јас, кралскиот какаду,
по нивно да ги поздравувам со “хаудујуду“
ама за инат верглав, нека им биде бреме:
“Карамба“ Корида“ и “Ѓавол да те земе!“
7
Послушајте ја сите песничкава куса,
ви ја раскажувам јас, папагалот гусар.
Со гусари јас минав цел век и ете беља,
едно пијано капетаниште, ачик сељак,
ме продаде за грош оти сум го заморувал,
а јас тајно веќе неколку јазици зборував!
8
Турскиот паша на газ падна кога реков:
“Селам, сета среќа твоја да е од веков!“
И се гордееше кога пред неговата свита
почнав на арапски да пишувам и читам
а како капак на сето, и икебана да китам.
9
Ебаго, Индија сум ја видел, Иран и Ирак,
индивидуа сум јас а не папагалски чирак!
А кој не ми верува, од заостанато е племе:
Карамба, Корида и ѓаволот нека го земе!

Ова е оригиналот:

Песня попугая ♫ ◡

1
Послушайте все – ого-го! эге-гей! -
Меня, Попугая – пирата морей!
Родился я в тыща каком-то году
В банано-лиановой чаще.
Мой папа был папа-пугай какаду,
Тогда еще не говорящий.
2
Но вскоре покинул я девственный лес
Взял в плен меня страшный Фернандо Кортес, -
Он начал на бедного папу кричать,
А папа Фернанде не мог отвечать.
Не мог, не умел отвечать.
3
И чтоб отомстить – от зари до зари
Твердил я три слова, всего только три.
Упрямо себя заставлял – повтори:
«¡Carambas!», «Коррида!» и «Черт побери!»
4
Послушайте все – ого-го! эге-гей! -
Рассказ попугая – пирата морей.
Нас шторм на обратной дороге настиг,
Мне было особенно трудно.
Английский фрегат под названием «бриг»
Взял на абордаж наше судно.
5
Был бой рукопашный три ночи, два дня,
И злые пираты пленили меня.
Так начал я плавать на разных судах,
В районе Экватора, в северных льдах…
На разных пиратских судах.
6
Давали мне кофе, какао, еду,
Чтоб я их приветствовал: «How do you do!»
Но я повторял от зари до зари:
«Карамба!», «Коррида!» и «Черт побери!»
7
Послушайте все – ого-го! эге-гей! -
Меня, Попугая – пирата морей.
Лет сто я проплавал пиратом, и что ж?
Какой-то матросик пропащий
Продал меня в рабство за ломаный грош,
А я уже был говорящий.
8
Турецкий паша нож сломал пополам,
Когда я сказал ему: «Па́ша, салам!»
И просто кондрашка хватила пашу,
Когда он узнал, что еще я пишу,
Читаю, пишу и пляшу.
9
Я Индию видел, Иран и Ирак,
Я – индиивидум, не попка-дурак.
(Так думают только одни дикари.)

Карамба! Коррида! И черт побери! 

Категория: Поезия
Прочетен: 345 Коментари: 0 Гласове: 1
22.05.2013 06:37 - Маски

 

Ова е мој препев на песната “Маски“ од рускиот поет Владимир Висоцки.

 

1
Се смеам горко, како во огледало искривено,
изгледа, со вешта шега некои ме почестиле:
носот ми е кукест, сум се оклештил здивено,
ко во венецијански карневал да ме сместиле!
2
Крај мене во див танц толпата се тресе
и мене ме вовлекуваат со нив да каскам
а моето нормално лице на човек чесен
сите го третираат како да е моја маска.
3
Петардите и конфетите во огнометен акт
не кријат дека на мене се гледа со прекор:
ме опоменуваат дека сум во грешен такт
и дека соиграчите ги газам на секој чекор.
4
Да се бега оттука желба силна ми се јави
но и порив во танцот со нив да се слијам
со надеж дека маските на ѕверски глави,
сепак, во себе многу човечки лица кријат.
5
Во перики и маски толпата лица си скрила,
некој си зел лик од сказна како принц клет,
соседот е арлекин што тешка тага го свила,
некој е паликуќа а дворски шут е секој трет.
6
Едни со маските лице сакаат да си обелат,
со веселост својот ѓон-образ да го скријат;
а некој не ни сетил дека маската го кобела
за да му се вреже како доживотна стрија.
7
На орото се фатив, и мене крвта ми е врела,
но сетики неспокојство ме лади кон млако:
а што ќе биде ако оној со маската на џелат
толку си ја бендиса па ќе живее како таков?
8
А што ако арлекинот занавек остане тажен,
па лицето секој ден во тој стил си го гримне?
Ами што ако дворскиот шут се осети важен
и гордо одбие глупавата маска да ја симне?
9
И како добро лице незабележано да не мине,
како чесниот да го погодиш кога нема знаме?
Секој се научил да стави маска штом ќе зине,
небаре без неа, со лицето ќе удри во камен!
10
Во тајната на маските јас веќе сум вникнал,
и уверен сум дека мојата теорија држи вода:
секој човек на спасоносната маска свикнал -
го штити од шлаканици и од плукачка мода.
11
Против сите маски јас водам потерата ладна,
но не барам од ниту една да си открие глава
зашто што ќе правам ако сите маски паднат
а таму саде полулица и полумаски се јават?
12
А ако подлецот без маска не може да оди,
нека ја носи а ти држ`се за мислата добра:
не криј се зад туѓо лице ни во лоши згоди,
за секогаш пред сите да имаш чист образ.
13
Со потсмев ме трупаат мене маските зли,
дури и забавно е, надигаат лути викови,
а зад маски се кријат, како зад дебел ѕид,
обични и исплашени вистински ликови.
***********************
Ова е оригиналот:
1
Смеюсь навзрыд – как у кривых зеркал, -
Меня, должно быть, ловко разыграли:
Крючки носов и до ушей оскал -
Как на венецианском карнавале!
2
Вокруг меня смыкается кольцо -
Меня хватают, вовлекают в пляску, -
Так-так, мое нормальное лицо
Все, вероятно, приняли за маску.
3
Петарды, конфетти… Но всё не так, -
И маски на меня глядят с укором, -
Они кричат, что я опять – не в такт,
Что наступаю на ногу партнёрам.
4
Что делать мне – бежать, да поскорей?
А может, вместе с ними веселиться?..
Надеюсь я – под масками зверей
У многих человеческие лица.
5
Все в масках, в париках – все как один, -
Кто – сказочен, а кто – литературен…
Сосед мой слева – грустный арлекин,
Другой – палач, а каждый третий – дурень.
6
Один – себя старался обелить,
Другой – лицо скрывает от огласки,
А кто – уже не в силах отличить
Свое лицо от непременной маски.
7
Я в хоровод вступаю, хохоча, -
Но все-таки мне неспокойно с ними:
А вдруг кому-то маска палача
Понравится – и он ее не снимет?
8
Вдруг арлекин навеки загрустит,
Любуясь сам своим лицом печальным;
Что, если дурень свой дурацкий вид
Так и забудет на лице нормальном?
9
Как доброго лица не прозевать,
Как честных угадать наверняка мне? -
Все научились маски надевать,
Чтоб не разбить свое лицо о камни.
10
Я в тайну масок все-таки проник, -
Уверен я, что мой анализ точен,
Что маски равнодушия у них -
Защита от плевков и от пощёчин.
11
За масками гоняюсь по пятам,
Но ни одну не попрошу открыться, -
Что, если маски сброшены, а там -
Всё те же полумаски-полулица?
12
Но если был без маски подлецом -
Носи её. А вы – у вас всё ясно!
Зачем скрываться под чужим лицом,
Когда своё воистину прекрасно?
13
Смеются злые маски надо мной,
Весёлые – те начинают злиться,
За маской пряча, словно за стеной,
Свои людские, подлинные, лица.

 
Категория: Поезия
Прочетен: 690 Коментари: 0 Гласове: 1
 

 

Ова е мој препев на песната “Ѓаволскиот рај“ од рускиот поет Владимир Висоцки.

 

1
Пространството се преврте од крај до крај
зашто едни мозоци сред катран зазеленија:
решија ѓаволите во Пеколот да изградат рај,
привлечно општество за идните поколенија.
2
А агентот Шејтан, што Пеколот го шпионира,
начу за планот, во Центарот извести срочно;
“Во Пеколов замислуваат нешто што шокира,
но Ѓаволот сам не знае како ќе биде точно!“
3
А на Амор, шефот на сите рајски диверзанти,
Шејтан јави дека западнал во безнадежни беди:
морал да прими и да носи џи-пи-ес импланти
за така ѓаволската власт постојано да го следи!
4
А во тоа време во Пеколот, лично Велзевул,
пред построените муви викна со силен глас:
“Верно е, ни јас ништо подобро не сум чул -
само рајското општество за Пеколот е спас!“
5
Со солзи радосници ѓаволите си ветија чудо,
рај да стане царството на подземната банда!
Мора да се зголеми продуктивноста на трудот,
секој мора пет грешници да има под команда!
6
“Нема пишман“, Ѓаволот рече.“Јас ве водам,
со Господ напред, и ние ќе бидеме спасени!“
Грешниците желно поверуваа во таа згода
а толпи ангели во Рајот трепереа ужасени!
7
И сите ангели, цели легиони, во таа скука,
појдоа при Оној Кој е надлежен за повелање.
А тој им рече дека на сиот страв им плука,
дури кажа и дека многумина се за стрелање,
8
дека Ѓаволот е провокатор и луд кретен,
неговите викови и сплетки се стара мода,
дека и ангелите се копилиња сите до еден,
а агентот Шејтан на Ѓаволот му се продал.
9
“Ова не е рај а вистинска умоболница стана!
Си одам на Земјата таму не бев толку напнат!
Бегајќи од Рајов, кај луѓето џенем ќе фанам,
потеатрално отпорано, пак нека ме распнат!“
10
Се спушти Тој, но каде престојува Тој Вишен?
Дали е оној што пред црквата пијан остинал
и на богомолците им кричи со празно шише
велејќи дека е Бог и да му дадат милостина?
11
Жален е крајот, плач за сите, нема мед и млеко!
Споредено со ова, што е пропаста на Троја?
Одамна веќе во Рајот нема рај туку само пекол
и сега Пеколот како ѓаволски рај го бројат.

Еве го оригиналот:

***************
Рай чертей ♫ ◡

1
Переворот в мозгах из края в край,
в пространстве масса трещин и смещений:
в аду решили черти строить рай,
как общество грядущих поколений.
2
Известный черт с фамилией Черток,
агент из рая, ночью, внеурочно
отстукал в Центр: «В аду черт знает что!»
Что именно, Черток не знает точно.
3
Еще ввернул тревожную строку
для шефа всех лазутчиков – Амура:
«За мной следят, сам Дьявол начеку,
и крайне ненадежна агентура».
4
Тем временем в аду сам Вельзевул
потребовал военного парада,
влез на трибуну, плакал и загнул:
«Рай, только рай – спасение для ада!»
5
Рыдали черти и визжали: «Да!
Мы рай в родной построим преисподней!
Даешь производительность труда!
Пять грешников на нос уже сегодня!»
6
«Ну что ж, вперед! А я вас поведу, -
закончил Дьявол. – С богом! Побежали!..»
И задрожали грешники в аду,
и ангелы в раю затрепетали.
7
И ангелы толпой пошли к Нему,
к Тому, Который видит всё и знает.
А Он сказал, что Он плевал на тьму,
лишь заявил, что многих расстреляет,
8
что Дьявол – провокатор и кретин,
его возня и крики – всё не ново,
что ангелы – ублюдки как один,
и что Черток давно перевербован!
9
«Не рай кругом, а форменный бедлам!
Спущусь на землю, – там хоть уважают.
Уйду от вас к людя́м ко всем чертям, -
пущай Меня вторично распинают!..»
10
И опустился. Кто Он? Где живёт?..
Но как-то раз узрели прихожане:
на паперти у церкви нищий пьёт;
«Я – Бог! – кричит. – Даешь на пропитанье!»
11
Конец печален. Плачь, и стар, и млад!
Что перед этим всем сожженье Трои?
Давно уже в раю не рай, а ад.
Но рай чертей в аду зато построен.

Категория: Поезия
Прочетен: 272 Коментари: 0 Гласове: 1
 

 

Ова е мој препев на песната “И душа и глава боли“ од рускиот поет Владимир Висоцки.
1
Мислам дека и душа и глава ме боли,
верувајте, не глумам алкохолни проби,
двеста евра давам за почисти алвеоли,
ќе соработувам во спасувачкиот обид.
2
Нужна ми е лелеава елковетерна ава,
нужно ми е воздишките да се лесни,
дури и сите резерви цигари ги давам,
а како бонус ги давам и моите песни.
3
Друг воздух дајте ми а не овој Полифем,
роптам, се гушам а желен сум да живнам!
Ох, мирисот е тука, но да не е парфем?
Ќе благодарам штом успеам да здивнам.
4
И нервите како од калај да се заболени,
спокојството ми го урнисаа неотерици!
Ех, вие нерви мои, од лавини соголени,
и да живнете пак, ќе одите на патерици.
5
Не, не глејте ме како усните си ги стегам,
и зборче да излезе, зло ќе биде, за жал.
Оттука и по патики во тајгата ми се бега -
таму во драки би се скрил и би завивал.

 

Ова е оригиналот:
******************
“И душа, и голова, кажись, болит…”
1
И душа и голова, кажись, болит,-
Верьте мне, что я не притворяюсь.
Двести тыщ – тому, кто меня вызволит!
Ну и я, конечно, попытаюсь.
2
Нужно мне туда, где ветер с соснами,-
Нужно мне, и все,- там интереснее!
Поделись хоть всеми папиросами
И еще вдобавок тоже – песнями.
3
Дайте мне глоток другого воздуха!
Смею ли роптать? Наверно, смею.
Запах здесь… А может быть, вопрос в духах?..
Отблагодарю, когда сумею.
4
Нервы у меня хотя луженые,
Кончилось спокойствие навеки.
Эх, вы мои нервы обнаженные!
Ожили б – ходили б как калеки.
5
Не глядите на меня, что губы сжал,-
Если слово вылетит, то – злое.
Я б отсюда в тапочках в тайгу сбежал,-
Где-нибудь зароюсь – и завою!

 

Категория: Поезия
Прочетен: 370 Коментари: 0 Гласове: 1

 

Ова е мој препев на песната “Што па со тебе би дискутирал?“ од рускиот поет Владимир Висоцки.
1
Да развивам дискусија со тебе, немам фајде!
Ти верглаш за омилените сапуници и тажно!
Си одам, на пијачка кај момците ќе ме најдеш -
таму се обмислува она вистинското и важно!
2
Кај момците го наоѓам најсериозниот фазон,
на пример, за доживеани пијански чудесија;
тематски, кај нив е застапен широк дијапазон -
од спиење на тезга па до бакалска вересија.
3
Со нив дискусијата ми е директна и груба,
а проблемот го решаваме на екс, со голтка:
каде да се пронајде недостаточната рубља
и кој потоа ќе појде по ново шише водка.
4
А ти наутро ми даваш презакиселен квас
и нема шанса за некакво твое оправдание:
различни интелекти нѐ разделуваат нас -
мора да стекнеш повисоко образование!
***********
Ова е оригиналот:
Ну о чем с тобою говорить!
1
Ну о чем с тобою говорить!
Все равно ты порешь ахинею, -
Лучше я пойду к ребятам пить -
У ребят есть мысли поважнее.
2
У ребят серьезный разговор -
Например, о том, кто пьет сильнее.
У ребят широкий кругозор -
От ларька до нашей бакалеи.
3
Разговор у нас и прям и груб -
Все проблемы мы решаем глоткой:
Где достать недостающий рупь
И кому потом бежать за водкой.
4
…Ты даешь мне утром хлебный квас -
Ну что тебе придумать в оправданье!
Интеллекты разные у нас, -
Повышай свое образованье!

Категория: Поезия
Прочетен: 329 Коментари: 0 Гласове: 0

 

Ова е мој препев на песната “Посета на Музата“ од рускиот поет Владимир Висоцки.
1
Ќе експлодирам како триста тони тротил,
злото на творечка блокада во мене бабри.
Денес Музата ме посети како блед профил,
пролета и ме остави да дишам на жабри.
2
Си има таа оправдание, разлог моќен,
не ѝ се лутам што не можам да творам:
замислете, кај ваков гамен, Муза ноќе -
што ќе рече светот за нејзиниот морал?
3
А сепак многу сум осамен и се дразнам
особено кога речиси сите веќе знаат
дека таа Муза со Блок била лизна-мазна
а на Пушкин цел живот му била раат.
4
Со стрвен чук ја ковам речта со нетрпение
но Господе помилуј нѐ и од зло нѐ спаси:
Музата си ојде, изчезна сето вдахновение,
а згора на тоа, ми зеде три рубли за такси.
5
Со јарост како ѕвер се маткам по дома,
јас, очигледно, лошо Музата ја гостив:
но, друг таа ќе спасува од поетска кома
па со благослов на Музата ѝ простив.
6
Огромната торта со свеќички украсена,
спласна од мака и стана камен-кремен,
со бандата соседи морав да заседнам,
го испивме коњакот за Музата спремен.
7
Исчезнаа години, како луѓе од црн список,
минатото проголта сѐ, и настани и ликови.
Си замина Музата без поздравче и стисок
но останаа од неа два прекрасни стихови.
8
Тие се генијални, за тоа нема сомнение,
за нив треба дур во Струга да се дојави:
“Го помнам најчудесното мигновение
кога ти пред мене како муза се појави!“

 

Еве го оригиналот:
Посещение Музы,

1
Я щас взорвусь, как триста тонн тротила, -
Во мне заряд нетворческого зла:
Меня сегодня Муза посетила, -
Немного посидела и ушла!
2
У ней имелись веские причины -
Я не имею права на нытье, -
Представьте: Муза… ночью… у мужчины! -
Бог весть что люди скажут про нее.
3
И все же мне досадно, одиноко:
Ведь эта Муза – люди подтвердят! -
Засиживалась сутками у Блока,
У Пушкина жила не выходя.
4
Я бросился к столу, весь нетерпенье,
Но – господи помилуй и спаси -
Она ушла, – исчезло вдохновенье
И – три рубля: должно быть, на такси.
5
Я в бешенстве мечусь, как зверь, по дому,
Но бог с ней, с Музой, – я ее простил.
Она ушла к кому-нибудь другому:
Я, видно, ее плохо угостил.
6
Огромный торт, утыканный свечами,
Засох от горя, да и я иссяк.
С соседями я допил, сволочами,
Для Музы предназначенный коньяк.
7
…Ушли года, как люди в черном списке, -
Все в прошлом, я зеваю от тоски.
Она ушла безмолвно, по-английски,
Но от нее остались две строки.
8
Вот две строки – я гений, прочь сомненья,
Даешь восторги, лавры и цветы:
“Я помню это чудное мгновенье,
Когда передо мной явилась ты”!

 
Категория: Поезия
Прочетен: 441 Коментари: 2 Гласове: 1
Последна промяна: 11.05.2013 14:11

Ова е мој препев на песната “Рајски јаболки“ од рускиот поет Владимир Висоцки.
1
Кога-тогаш и јас ќе умрам, исклучок за мене ќе нема,
но да не е обично, барем нож во грбот нека ме краси:
маченикот го бдеат, го опеваат и за него рај се спрема,
грижата не е ко за жив но има надеж таму да се спаси.
2
Ќе удрам со лице в калта но ќе се свртам на профил,
ќе ги збодне душава коњите во галоп за дрско дело -
во рајската градина да наберам јаболки розов стил,
иако имало чувари строги, ти пукале право в чело.
3
И доездивме таму, градината ја нема или е скриена:
едно рамно ништо, беспредел, пустелија соголена.
Сред ништото, се виши порта решеткасто излиена
пред неа огромен ред, пет илјади клечат на колена.
4
И заржа коњот-средец зашто го запрев над мочка,
го поместив, грива му украсив со прцелна плетка,
а однатре, старец на резето му бараше слаба точка,
не успеа да отвори и продолжи таму да се шетка.
5
Ни лелек ни рев доаѓа откај маченическата страна,
сал со личните карти здрвените колена си ги тријат.
Ајде, момци, овде со малинова камбаана нѐ канат!
В час, со распнатиот на чело, се оформи ред-змија!
6
Белокос старец на стражарите комесарски им свика,
алатот да го најдат за да ја отворат рѓосаната брава.
Некој дотрча, со ќускија зачука, под шината ја пика,
успех, во благодатот се втурнуваме газ-преку-глава.
7
Го познав старецот, по солзите на образите испиени,
тоа е апостол Петар, за верата што пострада смело;
видов јас и купишта смрзнати јаболки, неприкриени,
но ангелите ги чуваат строго, ти пукаат право в чело.
8
Ох, подајте ми од тоа благо, јас за мене не би молел
ами за жената што гробот ми го грее со своето тело!
Ах, би набрал бессемни јаболки од тоа мразно поле
но ангелите го чуваат строго, ти пукаат право в чело.
9
Искористив момент, тројката коњи дрско ја збоднав,
и дур неми раце синкави свеќи држат, како на опело,
набрав бессемни розе-јаболки од таа градина родна
но ангел спука без милост, ме застрела право в чело.
10
И ги загнав коњите да бегаме од тоа место на гибел,
рајските јаболки во мојта пазува си легнаа на крајот,
ги топлам само за тебе, зашто никој нема такво либе
што ветило дека ќе ме чека да се вратам и од рајот!

 

**********************
Еве го оригиналот:
В.С.Высоцкий
Райские яблоки
1
Я когда-то умру – мы когда-то всегда умираем, -
Как бы так угадать, чтоб не сам – чтобы в спину ножом:
Убиенных щадят, отпевают и балуют раем, -
Не скажу про живых, но покойников мы бережем.
2
В грязь ударю лицом, завалюсь покрасивее набок -
И ударит душа на ворованных клячах в галоп,
В дивных райских садах наберу бледно-розовых яблок…
Жаль, сады сторожат и стреляют без промаха в лоб.
3
Прискакали – гляжу – пред очами не райское что-то:
Неродящий пустырь и сплошное ничто – беспредел.
И среди ничего возвышались литые ворота,
И огромный этап – у ворот на ворота глядел.
4
Как ржанет коренной! Я смирил его ласковым словом,
Да репьи из мочал еле выдрал и гриву заплел.
Седовласый старик что-то долго возился с засовом -
И кряхтел и ворчал, и не смог отворить – и ушел.
5
И огромный этап не издал ни единого стона,
Лишь на корточки вдруг с занемевших колен пересел.
Здесь малина-братва оглушила «малиновым звоном»,
Всё вернулось на круг и Распятый над кругом висел.
6
И Апостол-старик (он над стражей кричал-комиссарил),
Он позвал кой-кого и затеяли вновь отворять.
Кто-то палкой с винтом, поднатужась, об рельсу ударил
И как ринулись все в распрекрасную ту благодать
7
Я узнал старика по слезам на щеках его дряблых:
Это Петр старик – он апостол, а я – остолоп.
Вот и кущи-сады, в коих прорва мороженных яблок…
Но сады сторожат – и стреляют без промаха в лоб.
8
Всем нам блага подай, да и много ли требовал я благ?!
Мне — чтоб были друзья, да жена — чтобы пала на гроб,
Ну, а я уж для них наворую бессемечных яблок…
Жаль, сады сторожат и стреляют без промаха в лоб
9
В онемевших руках свечи плавились, как в канделябрах,
А тем временем я снова поднял лошадок в галоп.
Я набрал, я натряс этих самых бессемечных яблок —
И за это меня застрелили без промаха в лоб.
10
И погнал я коней прочь от мест этих гиблых и зяблых, -
Кони головы вверх, но и я закусил удила.
Вдоль обрыва с кнутом по-над пропастью пазуху яблок
Я тебе привезу: ты меня и из рая ждала!

 

ј

Категория: Поезия
Прочетен: 303 Коментари: 0 Гласове: 1
2  >  >>
Търсене

За този блог
Автор: lupcobocvarov
Категория: Поезия
Прочетен: 316337
Постинги: 730
Коментари: 119
Гласове: 486