Потребителски вход

Запомни ме | Регистрация
Профил на lupcobocvarov
Име:
Лубомир Бочваров

Възраст:
68

Пол:
мъж

Професия:
пензионер

Интереси:
поезија

Статистика
Популярни постинги:
1

Постинги този месец:
10

Гласове този месец:
0

Коментари този месец:
2

Любими блогове:
20

Блогъри добавили в любими:
11

Блог вълни:
717
Последни постинги
 1
Сношти, додека јас дремливо накај сонот паѓав,
ми дојде таа полусоголена во кошулка од лен,
се огледуваше ко Нарцис, божем стихови ќе раѓа,
а од очите ѝ искреше битка во која јас сум плен,
усните ѝ беа рујно вино но мајтапот ѝ ги гризнал,
дека беше распупена росна роза баш си признав
кога одеднаш таа лекичко в кревет ми се лизна.
2
Полузаспана, ме брецна получујно, со глас чуден,
со мека воздишка помеѓу секој задорлив збор,
“Спиеш ли бе, љубовнику мој стар, или си буден!“
И веднаш за неа се исправив јас цврст како бор,
ѝ го пиев кое и да е вино, не оставав капка фира,
дали вино од меана беше или гроздоберна шира,
беа тоа рајските вина и секако ќе беше многу шубе
ако одбиев вино од неа налиено, светот ќе го грубев
како предавник кон виното и кон таа што ја љубев.
А чистотникот што се буни, во неврат нека зајде,
боговите одредиле тоа вино нам да ни се најде,
тоа е божествен декрет, нема сомнеж ни трошка,
проколнати сме на локање а дадена ни е прошка. 
3

Ах, Хафизу, зар во светов сал твоите грешки беа,
дека покајанието си го ветил а потоа си го згазил;
та кој може, исполнет со вино и при женска смеа,
заробен од страст, такво тешко ветување да пази!
О Гордиев јазлу, исполнет како цвет со опоен мирис,
го силуваш овој покајник што не може да се смири!

Препев од англиската верзија:
https://archive.org/…/o…/odesfromdivanofh00hafiuoft_djvu.txt
******************
Хафиз, 22 препеви за принт, 8 страници А4
http://www.mediafire/file/d6285h3cuu3w6yg/Hafiz_22_prepevi.pdf

Категория: Поезия
Прочетен: 88 Коментари: 0 Гласове: 1
Последна промяна: 18.04 22:16
 1

Љубена, за сето што е скриено од погледот мој болен,

Господ нека се грижи и од бол и неволји да те чува!

Дење и ноќе ми недостигаш, без тебе сум жедно поле,

но сепак срцево и тогаш е со тебе во стварноста сува.

Додека во погребен покров во гробен прав се влечам,

протегам раце да ги допрам полите на твојот фустан,

со надеж дека бар они мојата болка може да ја лечат

кога не може да ми е достапна твојата докторска уста.

2

О, покажи ми ги молитвените лакови на твоите веѓи,

да можам да ги кренам рацеве како во божјиот храм

и да те гушнам наспроти законските и морални меѓи

што одредиле дека невенчано да се љуби било срам.

И, ако е запишано дека за тоа треба да се плати цена,

врз вжештениот вавилонски песок на глава ќе дубам,

како паднатиот ангел Харут, ќе пробам да те пленам,

макар и со магија да ти кажам колку многу те љубам.

Љубена, ако не за друго, подари ми ја милоста твоја

за атер на молитвите на моите до гроб верни колена.

Барем еднаш да те видам, да заврши голготава моја

со милост, со солзи на моето срце од тебе измолена.

3

Моиве тажни очи се обилните извори што ги полнат

стоте липтежни потоци кои во градиве ми се сливаат;

ти праќам семки на мојата љубов со таа река болна,

со надеж дека на брегот на твоето срце ќе допливаат,

дека таму барем една ќе прорти и ќе забие корен јак,

за потоа милионите ливчиња да бидат јасен мој знак

дека ти си моја љубов, мој копнеж прв и последен,

и дека барем за трошка твое внимание сум вреден.

4

Љубена, ти ме прободе со очите твои што се анџар,

крварам и немам надеж а сепак по доктор праќам:

докторот си ти иако знам дека си убиствената манџа

што со очиве ја исркав за сега од земја да се траќам.

О, љубена, неук доктор си, за ваква болка не ве учат,

оди лекувај друг пациент, јас сум безнадежен случај.

5

Ако очиве ми се израдуваат од лицата на некои други,

ако срцево за некоја друга жена породи копнеж поган

искорни ми ги очите кои на неверството станале слуги

а срцето нека ми се пеплоса во жарот на вечниот оган.
Хафиз, Хафиз, за вино, за жена и за песна си гладен

со таа ли љубов сакаш кај Љубената да одиш на гости?

Добро, добро, прави си како ќефот твој ќе ти даде,

со надеж дека Она на блудник како тебе ќе му прости.

********

Оригиналот тука:

https://archive.org/stream/odesfromdivanofh00hafiuoft/

Категория: Поезия
Прочетен: 110 Коментари: 1 Гласове: 1
Последна промяна: 12.04 09:50
 1

Без добро старо вино, пролетта не е пролет за мене!

Без твоите образи што како лалиња си ги потпалила,

милослив воздух од градини и ливади не ќе се крене

и розите не се рози ако ти со очите не си ги погалила.

2

Половина од неговата милина телото твое секако губи

но кога јас со копнежлививе очи го гушкам, таа е цела;

устата твоја мед лачи само кога мојата сака да ја љуби

инаку за други усти, отров токми како збеснета пчела.

3

Напразно кипарисот за галење на зефирот му се нуди,

само ако славеј слета на него, ќе има кој да го слави.

Умот создава фантастични слики за рајата да се чуди,

ама само сликата на љубената него мудрец го прави.

4

Сигурно е дека добро однегувано вино е лек згоден,

зелената градина без пријател во неа е како загубена.

Хафиз, твојата душа залегна на метал неблагороден,

не копаничари го врз него лицето на твојата љубена.

***********

Оригиналот тука:

https://archive.org/stream/odesfromdivanofh00hafiuoft/

Категория: Поезия
Прочетен: 43 Коментари: 1 Гласове: 1
Последна промяна: 10.04 19:20
 1

Едно време пред порта ти живеев и не бев згрозен,

очите ми блескаа наросени од невидливиот прав

што се дигаше кога во близина минеа твоите нозе;

а лице штом ти видев, срцево имаше ритам здрав.

Мислата на твојата душа ја повторуваше мојот јазик,

кога разумот срцето мое за доверлив совет го праша,

претпочитав твојата мудрост довербата да ми ја пази,

и не се плашев дека ќе згине таквата блискост наша.

Тука, во тој комшилак, ко во розна градина спастрен,

можеше да се гледа дека Хафиз како здравец расте.

2

Но, за жалост, таквата моја сигурност сега е минато!

Љубена, која е причината што крадешкум те снема?

Прашав сѐ живо зошто пријателството ни е раскинато

но за заздравувачки одговор сечија уста остана нѐма.

Сношти, барајќи си утеха од бедноста што ме снајде,

во меаната отидов и во врчвата со вино се вгледав,

мислев како она од ногарките нема никакво фајде,

во глиненото подножје изгледаше ко сопната беда,

меанџијата со винска крв грубо ја наполнил до горе -

и ете, токму таква врчва полна јадови јас сум сторен.

3 

 

А потоа, мислев на Абу Ишах, мил и побожен човек,

кој две децении на Шираз градоначалник му беше:

сите очекувавме дека со него ќе ни биде убаво довек

а загина од превратници што светов им бил грешен!

Воздигање и пад се темелите на нестабилнава сфера,

сега прȧв е оној што законодавен печат беше вчера!

Хафиз, зар до неодамна ти не беше еребица на раат,

што се кокореше несвесна за несреќата што веќе иде:

заслепена, единствено гледаше пердувите да ѝ сјаат

и дебнечкиот сокол на трагичната судбина не го виде!

***********

Оригиналот тука:

https://archive.org/stream/odesfromdivanofh00hafiuoft/

Категория: Поезия
Прочетен: 36 Коментари: 0 Гласове: 0
1

Еве го мигот кога низ воздухот чудна сладост се шири,

од љубената е замајувачкиот оддалеку дојден мелем,

и ширум летната ноќ сѐ живо под небесата се смири,

како од нејниот пламен божествена мȧна да сме зеле.

И за момент се осветлени бавноизодените километри,

растојанието потскокнува во дневниот сјај и се светри,

како да е мимолетна насмевка на љубената, го снема,

а јас ги видов камилите како наидоа во поворка нѐма.

2

Камилогоничи, растоварајте, голем одмор нека биде,

богат е товарот што трговците нестрпливо го чекаат,

но ветерот Северец сигурно навести дека таа ми иде

а телово и душава одамна по неа изгладнети пекаат.

Ах, летна молњо, знакот твој за разгатнување е лесен,

вели дека во душата на ова лето радоста ќе се внуши:

кога од едно до друго срце громовниот лак ќе блесне

и сѐ ќе биде добро во длабоката тишина на тие души.

3

Не биди нестрпливо, срце, жалта никому не носи мираз,

иако љубената е многу долго далеку од погледот твој,

ќе дојде таа пак, за тебе и за восхитот на целиот Шираз,

како чудесија на изгрејсонце, заедно со славејниот пој,

ќе дојде за да ги утеши седумте виножита во очите мои,

кои се вцрвени од крвта на солзите што за неа истекоа,

се мешаа боите на розите со крвта на срцето многу често

и висеа како таписерија од солзи за која мнозина рекоа:

мојот ткајачки дуќан треба да се прогласи за свето место.

4

Љубена, болните мисли на изгладнетото срце си ги чула,

кога разгласував дека легендарната уста на лицето твое

ги инспирира математичарите да го воведат бројот нула,

дека бисерот на невидливоста од твоето семе е скроен,

дека сум човек кој животот го потроши во залудна беда

барајќи ја устата толку многу малечка што да не се гледа:

ќе има ли друг ваков горделив бајрактар на лудите чеда!

5

Хафиз, јаремот на љубовта кон љубената тешко се носи,

никој заради твојата величествена љубов не ќе те слуша!

А дали некогаш Хафиза лутина против љубената го коси?

Зар воопшто е можно човек да биде лут на својата душа?

Љубена, од љубов за тебе Хафиз сигурно е скршен молив
не бој се да дојдеш на неговиот гроб зарад твоите злости,

праведно беше што ти неговата крв игнорантски ја проли

на гробот прочитај го неговиот епитаф: Хафиз ти прости!

**********

Оригиналот тука:

https://archive.org/stream/odesfromdivanofh00hafiuoft/

Категория: Поезия
Прочетен: 97 Коментари: 0 Гласове: 0
Последна промяна: 06.04 11:54
Търсене

За този блог
Автор: lupcobocvarov
Категория: Поезия
Прочетен: 302312
Постинги: 727
Коментари: 117
Гласове: 479