Потребителски вход

Запомни ме | Регистрация
Профил на lupcobocvarov
Име:
Лубомир Бочваров

Възраст:
68

Пол:
мъж

Професия:
пензионер

Интереси:
поезија

Статистика
Популярни постинги:
2

Постинги този месец:
0

Гласове този месец:
0

Коментари този месец:
0

Любими блогове:
20

Блогъри добавили в любими:
11

Блог вълни:
718
Последни постинги

Во 19 век во Велес живеел еден стар ерген што ја имал среќата како единец, од татко му трговец да наследи доволно пари за животот да го минува по меани и во повремени посети на локалниот курварски салон.
Но, кога наближил кон педесеттата година од својот нездрав живот, сфатил дека ќе му треба жена за да го двори под старост па по дуќаните и пазарџиите разгласил дека сака да се жени.
Чуле за тоа и тројца браќа од едно велешко село. Тие имале сестра која останала стара мома, откако по раната смрт на нивната мајка практично им станала втора мајка но и слугинка на браќата во текот на нивното растење. Иако многу си ја сакале, бидејќи сега веќе не им требала, решиле да ја омажат за велешкиот ерген.
Нему тоа му се видело како добра прилика: селска жена, навикната на покорност, без ризик да роди. А тој ќе си тера пак по старо. И биднала работа, се венчале.
Жената го трпела ергенскиот живот на својот маж но еднаш тој ја удрил неколку пати со тупаница по главата зашто наводно му подметнала леген со прежешка вода за да му ги мие нозете. За ќотекот разбрале соседите па еден од нив со интригантски табиет, во пазарен ден му кажал на еден од браќата на жената. Овој им кажал на другите двајца и сите многу се ожалостиле за својата сестра па наредниот ден отишле во градот за да му го дотераат умот на зетот. Во градот прв ги видел токму соседот на бељаџијата па сакајќи да ја предупреди ѓурултијата што би настанала во нивното маало, побрзал пред нив и му кажал на женотепачот што му се спрема.
Овој му се заблагодарил на соседот и веднаш се облекол како за на подолг пат и на жената ѝ кажал дека ќе оди во Прилеп за да наплати некоја стара вересија и дека таму ќе се задржи цела седмица, сметајќи дека за толку време ќе им помине лутината на неговите шуревци и дека ќе си отидат во селото. А на соседот што пријателски го предупредил, му кажал дека всушност ќе иде само до Превалец, околу еден километар од градот кон Прилеп, каде ќе се засолни во куќата на баждарџијата. Го замолил соседот, преку пазарџиите кои се враќаат кон селата накај Прилеп, секој ден да го известува, дали браќата на жена му се уште во градот. А за пренесувачите на пораката да не знаат за што точно се работи, на соседот му рекол на пазарџиите да им каже дека е доволно само еден збор да кажат „сеуште“ и тој ќе знае дека браќата-одмаздници се уште се во градот. А кога ќе си отидат браќата, пораката требало да биде “безгајле“.
И верно, десет дена бељаџијата од разни пазарџии добивал абер “сеуште“ иако здушно и порано очекувал “безгајле“.
Но, по десетте дена чекање, браќата-одмаздници се оладиле од лутината а и си имале заостанати обврски дома па единаесеттиот ден се поздравиле со сестра им и заминале в село. Соседот тоа го забележал и по еден пазарџија накај Превалец пратил абер “безгајле“ та вечерта бељаџијата се прибрал дома.
Се разбира, благодарение на недодржливо интригантниот сосед, овој случај станал градско мезе и во говорот велешки зборот “сеуште“ се зацврстил како поим за нешто кое “е уште“ иако се очекувало дека нема да биде.
Јас зборот “сеуште“ така го пишувам затоа што:
1. “сеуште“ во однос на “сè уште“ е три пати полесно да се напише;
2. тој збор значи дека нешто е постоечко иако се надевало или очекувало дека нема да постои. Значи, тој збор е составен од глаголот “е“ и од прилогот “уште“ а не од заменката “сè“ и од прилогот “уште“.
3. тој збор, напишан како “сè уште“ е глупост бидејќи ако нешто веќе е “сè“ не може да е уште повеќе од тоа.
Категория: Поезия
Прочетен: 1375 Коментари: 1 Гласове: 2
Последна промяна: 30.04 15:12
 1
Сношти, додека јас дремливо накај сонот паѓав,
ми дојде таа полусоголена во кошулка од лен,
се огледуваше ко Нарцис, божем стихови ќе раѓа,
а од очите ѝ искреше битка во која јас сум плен,
усните ѝ беа рујно вино но мајтапот ѝ ги гризнал,
дека беше распупена росна роза баш си признав
кога одеднаш таа лекичко в кревет ми се лизна.
2
Полузаспана, ме брецна получујно, со глас чуден,
со мека воздишка помеѓу секој задорлив збор,
“Спиеш ли бе, љубовнику мој стар, или си буден!“
И веднаш за неа се исправив јас цврст како бор,
ѝ го пиев кое и да е вино, не оставав капка фира,
дали вино од меана беше или гроздоберна шира,
беа тоа рајските вина и секако ќе беше многу шубе
ако одбиев вино од неа налиено, светот ќе го грубев
како предавник кон виното и кон таа што ја љубев.
А чистотникот што се буни, во неврат нека зајде,
боговите одредиле тоа вино нам да ни се најде,
тоа е божествен декрет, нема сомнеж ни трошка,
проколнати сме на локање а дадена ни е прошка. 
3

Ах, Хафизу, зар во светов сал твоите грешки беа,
дека покајанието си го ветил а потоа си го згазил;
та кој може, исполнет со вино и при женска смеа,
заробен од страст, такво тешко ветување да пази!
О Гордиев јазлу, исполнет како цвет со опоен мирис,
го силуваш овој покајник што не може да се смири!

Препев од англиската верзија:
https://archive.org/…/o…/odesfromdivanofh00hafiuoft_djvu.txt
******************
Хафиз, 22 препеви за принт, 8 страници А4
http://www.mediafire/file/d6285h3cuu3w6yg/Hafiz_22_prepevi.pdf

Категория: Поезия
Прочетен: 153 Коментари: 0 Гласове: 1
Последна промяна: 18.04 22:16
 1

Љубена, за сето што е скриено од погледот мој болен,

Господ нека се грижи и од бол и неволји да те чува!

Дење и ноќе ми недостигаш, без тебе сум жедно поле,

но сепак срцево и тогаш е со тебе во стварноста сува.

Додека во погребен покров во гробен прав се влечам,

протегам раце да ги допрам полите на твојот фустан,

со надеж дека бар они мојата болка може да ја лечат

кога не може да ми е достапна твојата докторска уста.

2

О, покажи ми ги молитвените лакови на твоите веѓи,

да можам да ги кренам рацеве како во божјиот храм

и да те гушнам наспроти законските и морални меѓи

што одредиле дека невенчано да се љуби било срам.

И, ако е запишано дека за тоа треба да се плати цена,

врз вжештениот вавилонски песок на глава ќе дубам,

како паднатиот ангел Харут, ќе пробам да те пленам,

макар и со магија да ти кажам колку многу те љубам.

Љубена, ако не за друго, подари ми ја милоста твоја

за атер на молитвите на моите до гроб верни колена.

Барем еднаш да те видам, да заврши голготава моја

со милост, со солзи на моето срце од тебе измолена.

3

Моиве тажни очи се обилните извори што ги полнат

стоте липтежни потоци кои во градиве ми се сливаат;

ти праќам семки на мојата љубов со таа река болна,

со надеж дека на брегот на твоето срце ќе допливаат,

дека таму барем една ќе прорти и ќе забие корен јак,

за потоа милионите ливчиња да бидат јасен мој знак

дека ти си моја љубов, мој копнеж прв и последен,

и дека барем за трошка твое внимание сум вреден.

4

Љубена, ти ме прободе со очите твои што се анџар,

крварам и немам надеж а сепак по доктор праќам:

докторот си ти иако знам дека си убиствената манџа

што со очиве ја исркав за сега од земја да се траќам.

О, љубена, неук доктор си, за ваква болка не ве учат,

оди лекувај друг пациент, јас сум безнадежен случај.

5

Ако очиве ми се израдуваат од лицата на некои други,

ако срцево за некоја друга жена породи копнеж поган

искорни ми ги очите кои на неверството станале слуги

а срцето нека ми се пеплоса во жарот на вечниот оган.
Хафиз, Хафиз, за вино, за жена и за песна си гладен

со таа ли љубов сакаш кај Љубената да одиш на гости?

Добро, добро, прави си како ќефот твој ќе ти даде,

со надеж дека Она на блудник како тебе ќе му прости.

********

Оригиналот тука:

https://archive.org/stream/odesfromdivanofh00hafiuoft/

Категория: Поезия
Прочетен: 134 Коментари: 1 Гласове: 1
Последна промяна: 12.04 09:50
 1

Без добро старо вино, пролетта не е пролет за мене!

Без твоите образи што како лалиња си ги потпалила,

милослив воздух од градини и ливади не ќе се крене

и розите не се рози ако ти со очите не си ги погалила.

2

Половина од неговата милина телото твое секако губи

но кога јас со копнежлививе очи го гушкам, таа е цела;

устата твоја мед лачи само кога мојата сака да ја љуби

инаку за други усти, отров токми како збеснета пчела.

3

Напразно кипарисот за галење на зефирот му се нуди,

само ако славеј слета на него, ќе има кој да го слави.

Умот создава фантастични слики за рајата да се чуди,

ама само сликата на љубената него мудрец го прави.

4

Сигурно е дека добро однегувано вино е лек згоден,

зелената градина без пријател во неа е како загубена.

Хафиз, твојата душа залегна на метал неблагороден,

не копаничари го врз него лицето на твојата љубена.

***********

Оригиналот тука:

https://archive.org/stream/odesfromdivanofh00hafiuoft/

Категория: Поезия
Прочетен: 58 Коментари: 1 Гласове: 1
Последна промяна: 10.04 19:20
 1

Едно време пред порта ти живеев и не бев згрозен,

очите ми блескаа наросени од невидливиот прав

што се дигаше кога во близина минеа твоите нозе;

а лице штом ти видев, срцево имаше ритам здрав.

Мислата на твојата душа ја повторуваше мојот јазик,

кога разумот срцето мое за доверлив совет го праша,

претпочитав твојата мудрост довербата да ми ја пази,

и не се плашев дека ќе згине таквата блискост наша.

Тука, во тој комшилак, ко во розна градина спастрен,

можеше да се гледа дека Хафиз како здравец расте.

2

Но, за жалост, таквата моја сигурност сега е минато!

Љубена, која е причината што крадешкум те снема?

Прашав сѐ живо зошто пријателството ни е раскинато

но за заздравувачки одговор сечија уста остана нѐма.

Сношти, барајќи си утеха од бедноста што ме снајде,

во меаната отидов и во врчвата со вино се вгледав,

мислев како она од ногарките нема никакво фајде,

во глиненото подножје изгледаше ко сопната беда,

меанџијата со винска крв грубо ја наполнил до горе -

и ете, токму таква врчва полна јадови јас сум сторен.

3 

 

А потоа, мислев на Абу Ишах, мил и побожен човек,

кој две децении на Шираз градоначалник му беше:

сите очекувавме дека со него ќе ни биде убаво довек

а загина од превратници што светов им бил грешен!

Воздигање и пад се темелите на нестабилнава сфера,

сега прȧв е оној што законодавен печат беше вчера!

Хафиз, зар до неодамна ти не беше еребица на раат,

што се кокореше несвесна за несреќата што веќе иде:

заслепена, единствено гледаше пердувите да ѝ сјаат

и дебнечкиот сокол на трагичната судбина не го виде!

***********

Оригиналот тука:

https://archive.org/stream/odesfromdivanofh00hafiuoft/

Категория: Поезия
Прочетен: 52 Коментари: 0 Гласове: 0
Търсене

За този блог
Автор: lupcobocvarov
Категория: Поезия
Прочетен: 307387
Постинги: 728
Коментари: 118
Гласове: 482