Потребителски вход

Запомни ме | Регистрация
Профил на lupcobocvarov
Име:
Лубомир Бочваров

Възраст:
69

Пол:
мъж

Професия:
пензионер

Интереси:
поезија

Статистика
Популярни постинги:
2

Постинги този месец:
2

Гласове този месец:
1

Коментари този месец:
0

Любими блогове:
20

Блогъри добавили в любими:
11

Блог вълни:
733
Последни постинги
15.08 10:21 - Жак Превер
 

Жак Превер
Спомни си, Барбара
1
Барбара, не личеше ко ден што ќе ќефи,
врз Брест дождовна река беше излеана,
но мене расцветана наслада ме стрефи:
те видов како без гајле шеткаш насмеана.
2
На крстосницата Сиам налетав на тебе,
за малце ќе направевме сладок судар,
ти ми се насмеа, јас се оклештив ко бебе,
случајот мора да го токмел некој мудар.
3
Ти и јас не сме биле во познанички круг,
но засекогаш го запомнав твојот парфем,
и името Барбара, оти те повика некој друг
што ти мавна рака засолнат под еден трем.
4
Сечејќи го дождот ти кон него се стрча,
утоп-фустанот го истакнуваше твоето тело,
му се џитна во прегратка, бакнежи фрчат,
беше тоа едно сладострасно ремек-дело.
5
И спомни си, Барбара, за тој среќен настан
што во нашите животи пулсот ни го дигна:
и не лути се што имам раскажувачка краста
па за тоа дрдорам секаде кајшто стигнам.
6
Им кажувам на сите вљубени, туѓи и знајни,
дека тој дожд беше мудар во тој среќен град,
дека твоето лице ми ги откри слатките тајни
и со нив и со твоето име јас си останав млад.
7
А потоа бидна оној дожд во морскиот пристан,
врз магацините за оружје во онаа глупа војна,
дожд од бомби истурен од лудата раса чиста,
врз градот каде ќе се судрев со Барбара стројна.
8
Врз пожарите во кои се измешаа дрво и крв,
во Брест без престан челичниот дожд дивее,
а оној што на Барбара ѝ беше љубовник прв
дали успеал пак да се засолни и да преживее?
9
О, Барбара, во Брест без престан дожд лие
но не е ист како оној кога ти среќно се состана;
над градот глутница кучешка настрвено вие,
од градот Брест ни камен на камен не остана.

““““(објавена 1946 година)
Оригиналот тука:
http://alain.liscoet.pagesperso-orange.fr/barbara.htm

Категория: Поезия
Прочетен: 28 Коментари: 0 Гласове: 0
15.08 10:15 - Виктор Иго
 

Виктор Иго
(1802-1885)
1
Откако усниве вкусија нектар од твојата чаша
додека ти со рацете лице грчевито ми стегна,
откако душа ти запознав и без да те прашам
и нејниот мирис под сенката на срцево легна;
2
откако бевме споени усни на усни и очи в очи
а ти тајните на срцето и без да барам ми ги кажа,
видов дека ти ни за плач ни за смеа не се кочиш
и знам дека ниту едно влакно на тебе не е лажа;
3
откако по челото со зрак од твојта ѕвезда скрита
ти ме погали миговно со погледот мил и кроток,
почувствував дека едно ливче од твојата роза ита
без премисла да се влие во мојот животен поток;
4
на брзата промена на времето што ќе ме следи
можам да ѝ порачам без мене нека си мине,
нејните цветови се амбисни, боите им се бледи,
в срцево имам роза што никој нема да ја скине.
5
Крилјата на промената слободно нека се дрзнат
чашата полна љубов од која пијам да ја кутнат:
усниве ми се огнени и они не можат да ги смрзнат,
ни љубовта на моето срце во заборав да ја бутнат.

Оригиналот тука:
https://poesie.webnet.fr/lesgrandsclassiques/Poemes/victor_hugo/puisque_jai_mis_ma_levre_a_ta_coupe_encor_pleine

Категория: Поезия
Прочетен: 20 Коментари: 0 Гласове: 0
Последна промяна: 15.08 10:17
Ричард Вилбур
Совет за кој и да е Пророк
1 Кога наскоро ќе мора да дојдеш во нашиов град,
вџашен од она што на улиците си го видел,
немој да прокламираш дека пропаст ни иде:
жити Бога, препорачај ни самосожалувачки гард. 
2 Поштеди ни од тиради за оружје што гибелно дебне
во огромниот број ракети од кои умот ќе ти шекне:
нашите непресметливи срца тоа нема да ги штрекне,
тој страв е премногу чуден па нема ни да ги гребне.
3 Или, не плаши ни дека во тркава смрт ни е наменета,
како да го замислиме овој свет без нас отсабајле?
Сонцето џабе свети, на лисјата за нас не им е гајле
а карпата изгледа како да е со насмевка скаменета?
4 Иако не можеме да замислиме незамисливи нешта,
зборуј ни како светов кон промена на арно да јурне. 
Лозјата црнеат од мраз, облакот од мечти ќе се урне,
но нашите сменети верувања скепсата ќе ја трештат.
5 Зборуј ни како белогаз елен шмугнува в сенка ладна,
тој совршенo срамeжлив приврзаник на шумската шега, 
како чучулигата од  гладниот видокруг за миг ни бега
дур од круната на двобоцкавиот бор иглите да паднат,
6 а секој поток, како онојпат реката Ксантус, гори пак
со лизгачките пастрмки во зашеметувачкиот блесок.
Зарем ние не би биле само просто множество песок 
без враќањето на гулабот-поштар и делфиновиот лак? 
7 Та, во такви нешта ние се гледаме и говорот ни е јасен!
Прашај ни, пророку, како природате ќе ни биде тема
без име во иднина кога тие живи јазици ќе ги снема,
кога е скршено огледалото во кое нашата љубов расне,
8 во кое коњот на нашата храброст чека да му се качиме,
во кое зуи расцутениот багрем на неизлупената душа
и сите можни нешта кои кога било во неа ќе се внушат -
сето она што ние значиме или посакуваме да значиме. 
9 Прашај ни, прашај ни дали нашите срца ќе се скршат поради срамотата што розата ќе ни остане без име!
Ќе има ли благороден и долг простум како пример
кога на дабовото стебло тучните летописи ќе свршат.   Оригиналот тука:

https://www.poetryfoundation.org/poems/43044/advice-to-a-prophet  
Категория: Поезия
Прочетен: 38 Коментари: 0 Гласове: 0
Последна промяна: 28.05 12:24
Од ПИНА - 17.02.2018 06903   https://pina.mk/2583-aleksandra-ioannidu-makedonskiot-ne-e-slovenski-dijalekt-tuku-jazik/
  Александра Иоанниду,  славист, вонреден професор на Одделот за руски јазик, литература и словенски студии на Универзитетот во Атина  

Во таканареченото „македонско“ прашање, кое неодамна беше преименувано во „скопјанско прашање“ зборовите се бомби. Тие може да фрлаат во ветар животи и кариери. Веќе подолго од две децении, политичарите, академиците, универзитетските професори ги извршуваат своите дејности под режим на постојана автоцензура за да не ја „засегнат“ националната пречувствителност на еден дел од професионални националисти, кои со своите екстремни повици повлекуваат кон себе многу грчки граѓани, поттикнувајќи ги на бунтови и на однесување спротивно на сите што, можеби, не ја пеат со нив истата песна за таканаречените „национални позиции“.   А сите кои навестуваат дека нашите сопствени (а не на другите) иредентистички напеви ( како на пр. „ Македонија е една и таа е грчка!“) се сѐ друго освен „национални“, макар што изразот „национално“ нема никаква врска со гнaсниот и опасен израз „националистичко“, се осудени да горат вечно во пеколот, носејќи го квалификативот „скопјанофилски антигрк“. И сите што сакаат да ја спомнат соседната земја, осудена на анонимност, нервозно трагаат по соодветни термини кои истовремено треба да бидат неутрални и „објективни“, само за да не бидат обвинети. Истовремено, десетици илјади евра, средства од државните фондови се имаат потрошено на некои чудни национал-патриотски здруженија и на разни други патриотски центри, како и на оние што даваат услуги во разни служби, а на темата за името на БЈРМ се имаат изградено кариери и кариери.  

Тие не зборуваат … ,,беjoeремски”  


Еден ден во историјата ќе биде запишано кој бил тој блескав ум што го вовел овој бесмислен акроним што веќе толку години нѐ тера да се сопнуваме врз невозможните, а неопходно агресивни дефиниции (како на пр. „ беjoeремски јазик“ или „бејоеремските граѓани“, што би било чиста глупост), што доведе до тоа сите нив, еднострано, безумно и навредливо, да ги крстиме: „Скопјани“! Во текот на изминатите неколку недели, имаме многу интересен развој на настани достојни за пофалба, настани кои одат во насока на ослободување од овие тешки  болести на зглобовите, од кои боледува и нашиот однос со нашите долговековни соседи, и водат кон решение што ќе придонесе да се опоравиме сите ние. На 30 јануари, грчкиот министер за надворешни работи даде одредени изјави. И според тие изјави секој со зачуденост би можел да се увери дека болестите успеале донекаде да омекнат. Не ми е познато кој ли дипломатски ум му сугерирал на министерот да го именува јазикот на анонимните луѓе како „словенски дијалект“!
Цитирам од неговите изјави: „За грчката страна има големо значење сложениот збор што ќе се договори за именувањето да биде на словенски дијалект и тој да остане непреведлив“. Му рекле на министерот да каже „дијалект“, а не „јазик“. И секако, тоа да го каже општо и неопределено – „словенски“. И претходно имало изјави од политички лица дека соседите немаат „никаков јазик“. Меѓутоа, за големо разочарување на известувачите е изјавата што ја даде г-динот Коѕијас, која според мое мислење е многу несреќна и потценувачка , а дека „Бејоеремите“ веќе многу долги години имале и имаат јазик којшто (Слушни! Слушни добро!) сите, освен нас, го нарекуваат „македонски“. А приказната за овој јазик во кратки црти е следнава:
 
Историјата на македонскиот јазик
 
Јазикот на БЈРМ (или со други зборови македонскиот) е мајчин јазик на најмалку 1,3 милиони граѓани (податоците се од 1999) кои живеат во Поранешната Југословенска Република Македонија, и која ја прогласи својата независност во 1991 година. Тој јазик, заедно со бугарскиот му припаѓа на источната подгрупа од јужнословенските јазици и заедно со албанскиот, бугарскиот и со романскиот спаѓа во т.н. балкански јазичен сојуз.

Неговиот правопис кој води потекло од 1945 година, со реиздавања и корекции во 1970, 1979, 1986 година има фонетски карактер, со други зборови настојува да ја изрази секоја фонема само со една буква. Буквите Ѓѓ, Ѕѕ, Љ љ, Њ њ, Ќ ќ и Џ џ покажуваат на прозваното отстапување од бугарскиот јазик кој е природно најсродниот јазик до македонскиот, со истовремено приближување до српската азбука.

Се транскрибираат (со истиот редослед) на следниов начин: g’, dz, j, lj, nj, k’, dž и се изговараат [g’], [dz], [lj], [nj], [k’] и [dž].  

Официјалната хронологија за почетокот на постоењето на службениот, стандардизиран јазик може да се смета 1944 година, а и да се земе датумот 2 август, со прогласот на „ Антифашистичкото заседание“ во манастирот Прохор Пчињски за кодификација на јазикот на Македонците.
Многумина почетоците на идејата за јазикот ги лоцираат во 1903 година, со издавањето на книгата „За македонските работи“ од македонистот Крсте П. Мисирков во Софија.  
Кодификацијата (стандардизацијата) на јазикот се заснова врз централните дијалекти на територијата на денешната БЈРМ. Како појдовна точка послужила потребата за сосема јасно оддалечување од бугарските елементи на јазикот. Во овој обид многу голема вредност имаше делото на книжевникот и филолог Блаже Конески.  

Во делот на морфологијата (граматиката), јазикот на БЈРМ (или со други зборови македонскиот) ги покажува следниве особености:  

а) Кај имињата се забележува исчезнување на деклинацијата (балкански феномен).
б) Членот се додава на името и го има од три вида –от, -он, -ов, во зависнот од оддалеченоста на говорителот од определениот објект/субјект.
в) Кај личните заменки има остатоци од падежните форми за изразување на (датив (индиректен предмет) и акузатив (директен предмет). Сп.: jас – мене/ми – мене/ми и др.
г) Глаголот е особено многу комплексен. Се диференцираат 3 лица, број, залог (актив/ пасив), начин (индикатив, коњуктив, императив, наратив), глаголски видови (свршен/несвршен вид) и времиња, меѓу кои спаѓаат: презент, имперфект, аорист, перфект, плусквамперфект, траен футур и моментален футур, како и свршен футур.  
Заеднички елемент со бугарскиот јазик претставува исчезнувањето на инфинитивот, кој бил заменет со зависни (секундарни) реченици.
Освен погоре кажаното во јазикот има и герунд на –jќи и партицип на перфектот на –л, како и пасивен залог на –т, -н.
Синтаксата се смета за многу строга, иако во простите реченици се бара последователноста субјект-глагол- објект со цел да бидат согледливи врските со останатите делови на реченицата, бидејќи падежите веќе се изгубиле. Удвојувањето на индиректниот предмет (балкански феномен) е задолжително, додека удвојувањето на директниот предмет е произволно.  

Да не се плашиме од зборовите  

Значи станува збор за јазик, а не за дијалект.

И ако употребата на озлогласената придавка предизвикува „џиш“ во политичка смисла, никој не ќе го разбереше погрешно грчкиот министер за надворешни работи доколку тој кажеше: „на јазикот на БЈРМ“. Или уште: „зборот да биде словенски“. Толку просто. Молба: Нека одлучат веќе како ќе ги нарекуваат (и нека се погрижат да има и придавски определби) за да можеме и ние да комуницираме без да ни виси Дамокловиот меч над нашите глави, а и тие да можат да даваат изјави со коишто нема да компромитираат никого.
Ајде, да го разменуваме знаењето како научници, да соработуваме, да комуницираме, па и политичарите да си се видуваат и разговараат политички коректно.  

Авторка:
Александра Иоанниду, славист, вонреден професор на Одделот за руски јазик, литература и словенски студии на Универзитетот во Атина.  

Превод од грчки јазик: Марија Чичева-Алексиќ

Категория: Политика
Прочетен: 239 Коментари: 0 Гласове: 1
Последна промяна: 19.02 18:51

Драг Чинговски

Моите очи со радост се смеат

1

Ти ми го научи срцево да пее,

небесната радост в душа да ја прима.

Од очите твои огин нас ни грее

и топла е постелата и в лето и в зима.

2

Во твоите раце сите птици сон ги фаќа,

со цветови мирисаат заспивалки благи.

Твојата душа и мене во вознес ме праќа,

во предели на небото, во облаци драги.

3

Тајно моја, зарем да те кријам довек,

носејќи в гради судбина со дамар тих?

Јас сакам в пролет, како среќен човек,

и Бог да те види и светот во секој стих.

4

Заради твојата убавина дури и зимата пее,

очите мои се смеат како цветови од цреша.

О, Боже, огнот во мене никогаш не ќе мрее

а твоите бујни години староста ми ја тешат!

**********************

Оригиналот тука:

https://www.facebook.com/drago.cingel?fref=mentions&pnref=story

 

Драг Чинговски

Крај реката прошетај

1

Ако си отидам, а и тоа ќе биде,

заборави ги, другар, трагите мои што сивеат.

Во тебе, од мирисот свиден,

боите на радоста и понатаму нека живеат.

2

Уште еден пехар, што ми останал неиспиен,

принеси го до грлото како да е мое.

И, не прашувај го небото каде сум скриен

и не буди го в душа часот неспокоен.

3

Си е минливо, песната секогаш е иста,

помни, другар,последно што ќе речам:

и пред курвите душата ми беше чиста

и знаев срцето во вино да го лечам.

4

Ако си отидам, а ќе дојде скоро тоа време,

во прегратка со мене сивилото да плови.

Покрај реката прошетај и таговното бреме

остави им го на птиците и за песни нови.

********************

Оригиналот тука:

https://www.facebook.com/drago.cingel/posts/1993852470655466?pnref=story

Категория: Поезия
Прочетен: 88 Коментари: 0 Гласове: 0
Последна промяна: 10.01 10:02
Търсене

За този блог
Автор: lupcobocvarov
Категория: Поезия
Прочетен: 374870
Постинги: 744
Коментари: 120
Гласове: 495